Joanne: Duitse katholiek op drift

Arm joch, hij mocht bijna niks van de altijd boos achter gordijntjes naar hem glurende oma. Maar onze Berend, die direct zijn nieuwe beste vriend was, durfde ze niet aan te pakken en dat voordeel wisten de jongens gelukkig goed uit te buiten.

Zodra Bart de hospita in zijn beste Duits had uitgelegd dat hij pastoraal werker is, stortte zij haar hele katholieke geschiedenis van doopsel tot heden over hem uit. Nu gebeurt dat wel vaker als hij zegt dat hij voor de Kerk werkt. ‘Ik hoef soms niets terug te zeggen. Luisteren is genoeg en dan zeggen de mensen na afloop dat ze het zo’n fijn gesprek vonden…’.

Mij vertellen ze nooit wat (kan ook door mijn uiterst beperkte Duits komen), maar ik ben wel degene die in no time doorheeft hoe de familieverbanden in zo’n gastgezin liggen en waar de pijnpunten zitten. Dit dankzij observatie en analyse van de feiten die ze aan Bart vertellen…

Zo werd duidelijk dat de Duitse hospita met heel veel vragen zit over de Kerk. Zij, haar familie en dorpsgenoten kregen het katholieke geloof met de paplepel ingegoten maar wat vroeger zo stellig werd geleerd, lijkt nu niet meer te kloppen. En dan al die misbruikschandalen. De vrouw ging niet vaak meer naar de kerk. Ze uitte een litanie van onbegrip, boosheid maar ook van twijfel omdat onder al haar vragen toch een verlangen naar een liefdevolle God schuil ging. ‘Ik heb ook niet alle antwoorden. In Nederland is ook veel fout gegaan,’ gaf Bart in het Duits terug. ‘Maar God is belangrijk voor ons, Hij is er, dat ervaren we toch steeds opnieuw. Vaak dankzij maar helaas soms ook ondanks de Kerk’.

Het mooie was dat we de vrouw met haar zoontje zondag tijdens de eenvoudige maar krachtige mis in het dorpskerkje zagen. Ze lachte naar ons en stak haar duim omhoog. Een van de beste herinneringen aan onze vakantie.

Joanne.