Christine: In de wolken
´Mam, soms zijn er van die momenten en dan denk je: ´Wauw! God bestaat écht!´, zei Daniël ineens in de auto. ‘Uh. Ja Daan. Maar hoe kom je hier nu zo bij?’, vroeg ik hem verbaasd. ‘Nou. Daar kan ik niet helemaal over praten.’ ‘Doe het toch maar even.’, gebood ik hem. Als Daniël namelijk ‘ergens niet over kan praten´, heeft hij iets gedaan dat hij eigenlijk niet mag.‘Nou laatst. Toen zat ik even televisie te kijken. Ik wilde kijken of ‘Burgers Zoo’ toevallig al begonnen was en toen zapte ik heel even, twee seconden, niet langer dan een momentje, langs het Jeugdjournaal.’ Daniël mag van mij het Jeugdjournaal nog niet zien, omdat ik vind dat ze soms items behandelen die nog niet voor hem geschikt zijn. ‘Aha.’, antwoordde ik.
‘Ja en toen zag ik dus even in dat ene seconde’tje, toen ik er héél even langs zapte dat er een gezicht was verschenen in een wolk, in Canada. Sommigen dachten dat het een gezicht van Harry Potter was. Maar dat is natuurlijk God. Dat snap je natuurlijk wel.’ Ja. Dat snap ik natuurlijk wel. Maar waarom had ik niets over dat gezicht gehoord, vroeg ik mij af. ‘Heb je dat vandaag gezien?’, vroeg ik Daniël. ‘Nee. Vorige week ergens.’ ‘En dat vertel je me nu pas?!’
‘Ja. Want het was op het Jeugdjournaal. En dat mag ik niet zien.’
Tsss. Mooi de dupe van mijn eigen regel. Gelukkig heb ik het terug gevonden op de website: http://static.nos.nl/jeugdjournaal/artikelen/2011/8/15/gezichtincanadesewolk.html
Want als een wolk mijn zoon zo overtuigd, wil ik niet achterblijven.
Christine.