Christine: kannibaal moeder
Sinds een paar maanden verwachten wij ons vierde kindje. God heeft ons leven wederom verblijd.Er groeit nieuw leven in mama’s buik en dus ook in die van onze driejarige dochter. Alleen stopt zij het nieuwe leven zo onder haar truitje en trekt het er weer onderuit wanneer ze het zat is. Zo bevalt ze dagelijks van haar pop en groeit het onbegrip waarom ik dat ook niet gewoon een keer doe met ‘die van mij’.
Maar nog veel interessanter was de vraag hoe het kindje er überhaupt in is gekomen.
Ze kwam voor me staan en nadat ze mij van top tot teen bekeken had, vroeg ze: ‘Mama, heb jij de baby eigenlijk opgegeten?’ Ze keek me heel kwalijk-nemend en boos aan.
Een serieuze zaak. Ik werd verdacht van kannibalistische activiteiten.
Ik nam haar op schoot en vertelde dat God het baby’tje in mijn buik had gestopt. ‘Maar hoe doet God dat dan?’, vroeg ze door. ‘Als Hij ziet dat papa en mama heel veel van elkaar houden, maakt Hij een klein babymensje en die doet Hij dan in de buik van de mama. God kan dat soort dingen. God kan alles.’ ‘Maar hoe doet Hij hem er dan in?’ ‘Dat weet alleen God, liefje. Dat weet mama niet.’
Teleurgesteld keek ze me aan. ‘Maar je hebt hem niet opgegeten?’ ‘Nee, lieverd. Mama eet geen baby’s op.’
Ik kreeg een kus en achtte mijzelf onschuldig bevonden. Gelukkig maar …
Christine