Christine: Jezus voor een prikkie
Mijn man is een echte Bökkerink-Veldhoven. Een Bökkerink-Veldhoven is een soort kruising tussen Bob de Bouwer en een willekeurige oma, praktisch gezien dan. Van naaien en breien, tot bouwen en verven: zij kunnen het. Ze zijn geboren met een creatief brein en handen die in de uitvoering bekwaam zijn. Daarnaast hebben ze een uitstekend reukorgaan, dat specifiek ontwikkeld is voor het opspeuren van ‘koopjes’.Op het lijstje ´beste aankopen tot nu toe´ door mijn man pronkt Jezus op plaats nummer één. Guus vond bij toeval een bronzen kruisbeeld van een toneelvereniging, die het voor een prikkie van de hand deed. Hij sloot de deal meteen en haalde Jezus op. Alsof het een ladder was, kwam hij binnen met het kruisbeeld over zijn schouder.
Inmiddels heeft het beeld echt een plaatsje in het gezin veroverd. Daniël smeerde het vroeger altijd in met Vaseline ‘omdat er bultjes op Jezus´ voeten zitten.’ (In wezen de spijker, maar dat terzijde.) Toen kwam Elène, zij kuste altijd Jezus’ voeten, ‘want daar kijkt Hij naar, omdat ze pijn doen.’ Nu lag Olivier laatst bij mij op bed naar het beeld te kijken. ‘Da’, zei hij terwijl hij naar het beeld wees. ‘Dat is Jezus, Olivier.’ ‘Jessus’, stamelde hij voorzichtig. Ik tilde hem op, zodat hij het beeld van dichtbij kon bekijken. Toen deed hij zijn vingertje voor zijn mond en zei ‘ssssst ’. Hij is in de veronderstelling dat Jezus slaapt. Sindsdien doen we heel zachtjes in de slaapkamer en zingen we slaapliedjes. Niet voor elkaar. Maar voor Jezus.
Christine.