Christine: Wijwater wasstraat
Afgelopen zomer is onze auto, na anderhalf jaar in ons bezit te zijn geweest, helaas overleden. Hij was letterlijk verdronken in de Nederlandse regenbuien. Het overlijden van onze Renault (laat dit een waarschuwing voor u zijn) was zeer onverwacht en kwam als een harde klap aan.Helaas moesten we vaststellen dat de auto vanaf dag één al een miskoop was. Hij heeft vele garages van de binnenkant gezien en was een graag geziene gast bij monteurs. Echter hadden wij hem gekocht om in te rijden en niet voor het vermaak van monteurs, een klein misverstand tussen de auto en ons.
In de zomer overleed hij dus en realiseerden wij ons ineens wat de schokkende reden van al het onheil was: De auto was namelijk nooit ingezegend! Dat moest de reden zijn! Een Renault waar Gods zegen niet op rust is, is gedoemd tot stilstaan.
Toen wij een maand later een nieuwe bolide hadden aangeschaft, onze tank, was Guus zeer gehaast met de inwijding. Ongeduldig stond hij na de mis te trappelen bij de pastoor. Echter had de man toen geen tijd. Wanhopig hebben wij de auto toen volgeladen met rozenkransen en medailles. Tot een priester hem komt inzegenen, lijkt hij nu gezegend genoeg. Bovendien is het een Volvo dus maken we bij voorbaat al meer kans op een rijdende auto. Toch pleiten wij voor een nieuwe wasstraat. Een met wijwater graag. Want sommige mensen hebben simpelweg haast!
Christine