Rockband Switchfoot: beste been voor in de Melkweg, Amsterdam

Switchfoot is de band van de Californische broers Jon en Tim Foreman. Samen met hun vriend Chad Butler op drums spelen ze sinds 1996 eigen muziek. Zanger Jon: ‘Veel van wat we in het begin deden was akoestisch: we grepen iedere kans aan om te spelen. Muziek maken was onze passie.

Momenteel toert de band wereldwijd. Begin november komt de Switchfootkaravaan naar Europa, om ook hier mensen te bereiken met hun intelligente rock, onder meer in Amsterdam. ‘Chad is trouwens nog geboren in Amsterdam. Tim en ik zijn echte Californiërs’, vertelt Jon.

‘Tijdens ons opgroeien hadden Tim en ik verschillende bandjes. Het was voor ons heel vanzelfsprekend bezig te zijn met de muziek waar we van hielden,’ blikt Foreman terug. De muziek die hem destijds inspireerde valt onder de brede noemer van rock: ‘Gitaarmuziek is ongelooflijk expressief. Behalve de hardrock van Led Zeppelin luisterde ik ook naar de Beatles, the Police, Pavement en Radiohead. Maar ook plaatselijke bandjes vond ik te gek.’

In het Californische San Diëgo is surfen a-way-of-life. ‘Chad leerden we kennen door het surfen. En daar komt ook de naam van de band vandaan. Switchfoot is een surfterm voor je andere voet voorzetten.’

Opwindende stap

De liefde en het enthousiasme voor hun muziek werd opgepikt door Charlie Peacock van Re:Think records. ‘Hij vloog naar Diëgo om ons te horen spelen en te ontmoeten. We waren erg jong en erg groen, hadden eigenlijk geen idee wat we aan het doen waren, maar we kregen een contract en een paar maanden later namen we ‘legend of Chin’ op, ons eerste album’ zegt Jon grijnzend. ‘Toch stapten we na enkele albums over naar een ‘major’ label: Columbia. We hadden namelijk het gevoel dat onze songs groter waren dan het platform dat we ervoor kregen via Re:Think. Wij wilden de wereld veroveren.’

De band werd uitgebreid met twee nieuwe leden: keyboardspeler Jerome Fontamillas en gitarist Drew Shirley. ‘Geweldige muzikanten en fantastische mensen,’ zegt Jon: ‘die we echt nodig hadden als we de diepte, de complexiteit en de kleur van de albums live wilden herscheppen. Want dat zijn we toch het allereerst en het allermeest: een live-band.’

Het je blijven ontwikkelen als band en als mens vindt Jon essentieel. Hij noemt het een organisch groeiproces, van album naar album, dat gelijk opgaat met de metamorfose die hij ondergaat als individu. ‘Die doorgaande verandering en vernieuwing houdt de muziek fris.’ Deze avontuurlijke houding zie je terug in de manier waarop Switchfoot gebruiktmaakt van de nieuwe media. Er is een eigen My Space-site, een Switchfoot-You tube kanaal waarop geregeld nieuwe episodes van Switchfoot-tv verschijnen en natuurlijk een eigen website. Allemaal manieren om publiek te bereiken en hun muziek bekendheid te geven. Want het laatste album ‘Hello Hurricane’ is niet verschenen bij Columbia, maar weer op een eigen label. ‘De nieuwe media zijn voor ons nieuwe mogelijkheden contact te maken met ons publiek, om het voortgaande verhaal van onze songs verder te vertellen…’, filosofeert Jon.

U2

Net als U2 bestaat Switchfoot uit christenen. Toch heeft de band, meer dan U2, een specifiek christelijk imago. Maakt dat het lastig om door te breken naar het mainstream publiek? ‘Muziek wordt altijd verkocht onder een bepaalde noemer,’ reageert Jon opverend. ‘Niettemin is mijn geloof veel groter dan iets dat past in een drie minuten durende popsong. Als pogende gelovige ben ik vereerd om met Christus’naam te worden geassocieerd. Maar het christendom is geen genre… het is een geloof’. Uit het raam turend zegt hij: ‘Ik bepaal niet in welke hokjes mensen mijn muziek stoppen, maar hun hokjes bepalen ook niet wie ik ben!’

Dat Jon niet in een hokje past, is te merken aan zijn soloproject: vier cd’s met als titel de namen van de vier seizoenen. Ze verschenen in 2008. Eigenzinnige, persoonlijke en akoestische nummers, waarin Jon zijn zwakheden en angsten onder ogen komt. Steeds op een authentieke, christelijke manier zijn weg zoekend met de grote vragen van het leven. ‘Al mijn songs zijn persoonlijk: ze verwoorden mijn eigen gevecht met het donker en het licht; de schoonheid en de tragedie; de pijn en de vreugde van het bestaan. Muzikaal heb ik me laten inspireren door de ‘vertellingen’ van Johnny Cash, Bob Dylan, Walt Whitman en Hank Williams’.

Maar waarom heeft hij deze nummers solo opgenomen en niet met Switchfoot? Jon: ‘Een schilderij roept ook een ander gevoel op als je het in een andere kamer hangt. Zo is dat ook met een song: het moet passend ingelijst worden. De instrumentatie en de tekst onthullen samen de betekenis van een song. Deze songs hadden een andere omlijsting nodig. Switchfoot is een megafoon: deze songs moesten gefluisterd worden…’

In één van die nummers op zijn soloproject, ‘Instead of a show’, is Jon kritisch op hoe christenen leven. Is het allemaal niet teveel buitenkant, vraagt hij zich af. ‘Maar ik wijs niet naar een bepaald individu. Het gaat net zo goed over mijzelf. John Perkins (waar ook een nummer op het nieuwe Switchfootalbum naar vernoemd is) heeft gezegd dat veel kerken niets anders doen dan de gerechtigheid uitbesteden. De Kerk, en ikzelf dus ook, leeft vaak niet echt naar het Evangelie van Jezus. Christus was er toch ook, en misschien wel allereerst, voor de armen, de gebrokenen en de hongerigen?’

Even is het stil. En dan zegt Jon: ‘En toch heb ik de Kerk, mijzelf incluis, nog lang niet opgegeven… Neem de Rooms-Katholieke Kerk. Deze is, net als het christendom als geheel, gevuld met lijdende mensen. Gebroken, bange, proberende, hopende mensen. Mensen met littekens, maar allemaal zoeken ze God. Zo bevat de katholieke Kerk naast schoonheid ook verschrikkingen. Ze omvat goede en slechte beslissingen…’. Scherp: ‘Ik wil het beeld van God niet schilderen met alle fouten die mensen maken, ook niet als ik daar zelf onder heb geleden. Zelfs mensen van goede wil kunnen vreselijke fouten begaan… En toch hoop en geloof ik met heel mijn hart.’

Met de cd ‘Hello Hurricane’ heeft Switchfoot een ruwe diamant in handen. De songs zijn vaak opgebouwd rond gitaar-riffs. Ze lijken een minder definitieve vorm te hebben dan de songs op het eerdere ‘Oh Gravity’. Alsof ze spontaan zijn ontstaan en tijdens dat proces zijn opgenomen. ‘Aan Hello Hurricane’ hebben we langer en harder gewerkt dan aan welk ander album ook. Dolly Parton zei ooit: Het kost veel geld om goedkoop te lijken. Zo hebben wij veel tijd gestopt in ervoor te zorgen dat onze muziek niet bestudeerd klinkt.’

 ‘Hello Hurricane’ is een album dat tegen de wind van de storm in schreeuwt. We hebben letterlijk en figuurlijk geen controle over de stormen die over ons leven razen. Toch kiezen we ons eigen lied dat we tegen die stormen in brullen. De foto op de cover is gemaakt aan de East Coast door mijn vriend Andy Barron, als de kust zich klaarmaakt voor het vallen van de nacht en voor regen. Mijn plannen kunnen mislopen, datgene waar ik op bouw kan me plotseling worden afgenomen, chaos kan zelfs mijn beste bedoelingen verstoren, maar mijn liefde zal nooit het zwijgen opgelegd worden.’

 Door: Ton Kruse