Christine: hopen dat God er anders over denkt...
Jehova’s getuigen. Al mijn hele leven wacht ik tot ze aan mijn deur komen en vorige week was het ineens zo ver. Ik open de deur en een keurig geklede dame en heer staan met Bijbel in de hand voor mijn ogen.‘Dag mevrouw. Denkt u wel eens aan wat er na dit leven komen gaat?’ Zo. Dat is nog eens een binnenkomer. Ik antwoord dat ik daar niet alleen wel eens aan denk maar dat ik dat weet! Ik ben katholiek,’ vertel ik ze verheugd. De jongeheer glimlacht maar van de dame krijg ik niet meer dan ‘O, dat is jammer voor u’ terug. Verbaasd kijk ik haar aan.
‘Ja. Want wat verwacht u na dit leven?’, vraagt ze mij nogmaals. ‘Nou ik geloof in God dus ik verwacht God na dit leven. Dat is wat ik geloof,’ besluit ik.
‘Wij proberen uw geloof niet van u af te pakken hoor. Wij willen u alleen overtuigen van het enige ware geloof. En dat is zeker niet het uwe,’ zegt ze mij streng terwijl ze naar de Bijbel wijst.
Een jammerlijke wending in ons gesprek. Want als ik geloof in God. En zij geloven in God. En ik lees de Bijbel. En zij lezen de Bijbel. Waarom kunnen wij elkaar dan niet de hand schudden? Waarom strepen ze mij niet van hun bezoeklijstje, desnoods onder het motto ‘die komt er wel’.
Wij geloven samen in dezelfde God! Mooi toch?!
Maar nee. De dame en heer geven mij op.
Ik kom er in ieder geval niet.
Nu maar hopen dat God daar anders over denkt.
Christine