Christine: er is een kindeke...
‘Er is een kindeke, geboren op straat. Er is een kindeke, geboren op straat’, zingt Elène iedere dag, sinds Kerstmis, onverbeterlijk. Ze had heel veel zin in haar broertje. Bij de laatste echo zei ze dat ze het jammer vond dat hij nog steeds geen meisje geworden was. ‘Ik had het écht gedacht’, zei ze overtuigd. De mannen zagen wel toekomst in versterking van hun team. Maar wat duurden de negen maanden lang. Daniël kon zich niet meer herinneren hoe ik eruit zag, zonder die buik en Olivier duwde gewoon terug als hij op mijn buik lag en schopjes van de baby tegen zich aan voelde.Afgelopen zaterdag kwamen ze thuis van logeren en vonden ze mij met hun broertje op de bank. Hij werd geknuffeld, gezoend en ’s nachts stonden ze allemaal rond ons bed om voor de baby te zorgen. Want er mag hem niets overkomen, hij mag niet ongelukkig zijn en boven alles mag hij nooit huilen.
Ieder mens is een wonder. Dat zie je misschien wel het beste als je naar een baby kijkt. Want hoe klein ook, alles is aanwezig. Een miniatuur mensje, helemaal compleet en functionerend, zo uit de buik van zijn moeder.
Ons baby'tje is volgens zijn broer een extra groot wonder. Toen ik ’s avonds bij Daniël kwam bidden, vouwde ook de baby zijn handjes en sloeg hij zijn ogen op naar boven. ‘Het is net of hij iets ziet, mam. Ik denk echt dat hij een beetje heilig is.’
Iedere baby is een beetje heilig. Ieder mens een groot wonder.
En onze Philip is nu even het grootste!
Christine.