2012: jubeljaar van de Heilige Clara
De zusters clarissen over heel de wereld vieren in 2012 het jubeljaar, de verjaardag van de stichting van de orde van de Clarissen, door Clara van Assisi. Wie was Clara eigenlijk en hoe deed Clara het als jong meisje van haar tijd?
Door: Moeder Bénedicta, abdis van de clarissen in Genk
(foto: beeld van de Heilige Clara in een bloementuin)
Clara werd geboren uit een adellijke familie in 1193. Zij bracht haar jeugdjaren door bij haar familie Offreducio di Faverone, kreeg een christelijke opvoeding en bezat een hoge begaafdheid. De twaalfde en de dertiende eeuw waren beruchte eeuwen, het feodale leven vierde hoogtij. Machthebbers lieten zich gelden door roem en machtsmisbruik.
Clara liet zich daar zeker niet door beïnvloeden. Een schildknaap in het huis van haar vader vertelt: ‘Clara verborg de goede spijzen die daar zoals in elk rijk huis werden opgediend om ze aan de armen te kunnen geven.’ Anderen vertelden dat Clara al met achttien jaren een rijpe persoonlijkheid bezat.
Franciscus
Franciscus van Assisi was een stadsgenoot van Clara. Het meisje had achterhaald hoe deze jonge man zich had bekeerd van zijn werelds leven van plezier en genot, van geldmisbruik en macht. Hoe hij alle rijkdom en eer had achtergelaten en hoe Franciscus nu Christus volgde en het Evangelie op een radicale wijze beleefde en ging preken als een nieuwe profeet en een minnezanger die de schepping eerbiedigde en bezong. Na gebed en bezinning had deze Franciscus een visioen gehad, een stem had gezegd: ‘Franciscus herstel mijn Kerk die in puin ligt.’ Inderdaad begon Franciscus aan het herstelwerk dat toch vooral binnen de kerk nodig was en het was deze nieuwe profeet die aan de dertiende eeuw een heel nieuwe wending heeft gegeven. Clara zocht de jonge bekeerling op, want zij wilde haar roeping volgen maar had hulp nodig. Meermaals ging ze de blije en bekeerde Franciscus opzoeken, die haar steunde in haar ontluikende roeping. Clara verkoos vervolgens ook de arme en gekruisigde Christus te volgen en nieuwe wegen te gaan van volkomen armoede.
Achter tralies
Op Palmzondag 1212 verlaat ze het ouderlijk huis en gaat naar de kerk waar Franciscus haar opwacht in de viering en de palmwijding. De bisschop geeft Clara een gewijde palm als teken dat hij haar aanvaard in zijn bisdom. Na een kort verblijf bij de zusters benedictinessen zal Franciscus voor Clara samen met zijn broeders het kloostertje van San Damiano bouwen waar zij in beslotenheid en letterlijk achter de tralies een leven zal leiden dat beantwoord aan haar roeping. Tot op heden blijft het ideaal van Clara zeer actueel. Het beschouwend leven heeft een aantrekkingskracht omdat het een geheel op God gericht leven is, waarin gebed en handenarbeid elkaar afwisselen. Clara legt veel nadruk op het gemeenschapsleven als zij samen met Franciscus de orde van de clarissen sticht.
Clara volgt haar ideaal voor Christus. Zij stichtte de orde mede voor Franciscus. Die zou met zijn broeders het Evangelie uitdragen en Clara zou met haar nieuwe gemeenschap bidden en blijmoedig offeren opdat de hoorders van het Evangelie het Woord van God zouden aannemen.
18.000 clarissen
Dit is zo gebleven tot op vandaag. Over heel de wereld zijn er 18.000 clarissen die in verbondenheid met Christus blijmoedig bidden en offeren voor Kerk en wereld. Zij blijven door hun verborgenheid in God meer dan ooit actueel nodig in deze tijd, die ook nieuwe profeten nodig heeft. Zoals Clara in haar tijd werd aangetrokken om alles prijs te geven om Christus biddend op de berg te volgen, zo zijn er ook nu jonge mensen die God roept deze tijd vernieuwing en herbronning te geven. Het radicale ging vroeger en nu jongeren ter harte omdat zij en wij behoefte hebben aan echte waarden, aan eeuwigheidswaarden.
Tot op heden gaat men op bedevaart naar Assisi waar men getuige kan zijn van Franciscus en Clara’s leven. Daar spreken de muren van Gods aanwezigheid, daar is de blijheid die de schepping geeft aanwezig in de bloemen in het tuintje en op Clara’s sterfplaats met altijd frisse bloemen. Clara’s getuigenis van blijheid, godsverbondenheid en algehele onthechting blijft nawerken en sporen nalaten die ook nu navolging kennen.
Een biddende gemeenschap van zusterlijk samenzijn is een gave voor de kerkgemeenschap.
Zoals Franciscus tijdens het herstel van het kerkje van San Damiano tegen de mensen in de buurt zei; ‘Kom en help mij bij het werk aan het klooster van San Damiano, want hier zullen voortaan vrouwen verblijven die door hun opzienbarend leven en hun heilige levenswijze onze hemelse Vader zullen verheerlijken in heel zijn heilige Kerk.’ Laten we naar het voorbeeld van de heilige Clara en haar toenmalige gemeenschap met diepe eenvoud blijven bidden, vooral in deze tijd die zo complex geworden is, opdat iedereen licht en sterkte ontvangt.