Christine: Dirk is dood
De eerste sneeuw had de grond bedekt. Het leek zo’n mooie dag, maar er hingen donkere wolken boven huize Bökkerink.Wij hadden namelijk nog een zevende gezinslid, Dirk. Dirk was ons konijn. Hij was het liefste en mooiste konijn van de hele wereld. Die ochtend ging Daniël hem eten geven en kwam hij trillend van angst en met tranen over heel zijn gezicht binnen rennen. Dirk Kuyt Bökkerink was dood. De verbijstering en het verdriet was groot. Iedereen reageerde er op zijn eigen manier op. Daniël huilend. Elène tekenend en knutselend en Olivier die alleen maar rondliep: ‘Dirkje nou? Dirkje nou?’
Toen papa ’s avonds thuiskwam, gingen we het beestje begraven. Er werd een mooi plekje voor hem uitgekozen, voor het raam. Olivier, Philip en ik woonden de begrafenis van binnen bij. Daniël, Elène en papa stonden buiten. Na het gebedje kwamen ze binnen. ‘Dirk is dood, mama. We hebben voor hem gebid. Maar hij blijft dood, mam.’, zei Elène en Daniël bad ’s avonds dat Dirk in de hemel maar langer mocht leven, dan hier op aarde. Hartverscheurend. Ze konden het niet begrijpen en niet bevatten.
Dagen later kwam Elène bij me met een hele stapel tekeningen. Voor Dirk. ‘Maar Dirk is toch dood lieverd?’ ‘Ja zeker. Hij is bij God. Maar God maakt iedereen weer levend. Dus dan heb ik vast deze tekeningen voor Dirkje klaar.’ Wederom hartverscheurend. Ik krijg de waarheid niet aan haar verstand gepeuterd. Haar geloof is simpelweg te groot.
Daarom heb ik de waarheid nu maar ingeruild voor hoop. Hoop op een nieuw konijntje. Als de sneeuw weg is en de zon ons weer verwarmt.