Christine's (eerste!) blog
De ouderwetse manier van Jezus... Samen met de kinderen lazen wij het verhaal over het wonder van Jezus en de blinde. Jezus komt een blinde tegen en ziet het geloof van de man. Jezus spuugt op de grond, maakt een papje van modder en smeert het op de ogen van de man, waarop deze zijn zicht terugkrijgt. Een indrukwekkend verhaal over een prachtig wonder. Maar de kinderen hadden een andere mening. Zij vonden het vooral een vies verhaal. Eerst spuugt Jezus en dan smeert hij die spuug ook nog eens in de ogen van die man. ‘Getsie! Bovendien, je mag toch helemaal niet spugen? Of mag dat wel als je Jezus bent?’
Tja. Verval ik toch weer van een Bijbelverhaal in een opvoedingsdilemma. Hoe kom ik hier zonder kleerscheuren vanaf. Ik zag ze al spugend over straat gaan, met Jezus als hun grote voorbeeld!
‘Nee. Ik denk niet dat Jezus mocht spugen van Zijn moeder. Je moet het gewoon vergelijken met een kus. Als jij ergens pijn hebt, geef ik er een kus op.’ ‘Ja. Die werken altijd.’, antwoordt Daniël stellig. ‘Maar Elène’s kusjes werken ook altijd. En die van mijzelf werken ook vaak. Dus eigenlijk zijn wij allemaal een soort Jezus’jes?!’ ‘Eigenlijk wel, alleen zijn wij niet zo goed als Hij.’
‘Nee. En wij doen het niet met spuug. Maar dat is gewoon de ouderwetse manier, hè mam?!’
Ik legde mijn kleine Jezus’jes in bed, kuste ze een goedenacht en dankte God voor de puurheid van een kind.