Christine - Daniëls onzichtbare schild
Een groot ouderlijk dilemma vind ik de grens tussen een kind waarschuwen voor gevaren van buiten en het bang maken. Hoe kan ik mijn kinderen waarschuwen voor gevaren die in hun wereld helemaal niet denkbaar zijn en in hoeverre moet ik die onschuld verpesten met kwaad uit de grotemensenwereld?Daniël was heel bang voor ontvoerders. Ze zouden zo door het slaapkamerraam naar binnen komen en hem meenemen. In eerste instantie probeerden wij zijn angsten weg te nemen door er heel reëel op in te gaan: ‘Nee dat kan niet, want...’ Maar het was wel zo! Het kon! ‘Nou, mocht het dan echt gebeuren, dan kan je dit allemaal doen.’ Maar nee, ondanks dat het raam altijd dicht zit, wij naast hem slapen, we een hele grote sterke buurman hebben, en hij keihard kan schreeuwen en heel goed kan vechten. Ze zouden hem meenemen! Toen wees ik hem op zijn onzichtbare schild. God. Als je bidt, is het schild bij je en beschermt het je, waar je ook bent. Net als echte ridders moet je het gevaar niet opzoeken en je kan beter van de vijand ontsnappen dan dat je een gevecht aan moet gaan. Maar als het erop aankomt, dan bid je en heb je altijd een onzichtbaar schild. Daniël heeft het nooit meer over ontvoerders gehad. Het onzichtbare schild overtrof alles. Want dat is het enige dat ons echt de garantie op bescherming geeft. God: ons onzichtbare schild.
Christine