Van de hoofdredacteur: Biologisch kind
Wij eten thuis zoveel mogelijk biologisch omdat we geloven dat het beter is voor mens, dier en milieu. Het is duurder, maar we zijn het waard. Je bent tenslotte wat je eet en wij zijn puur natuur…Ons vlees is altijd biologisch en met name onze kinderen willen niet anders. Alle twee zijn dol op beesten in alle categorieën en wee mij als ik in hun bijzijn een hinderlijke mug of enge spin wil dood meppen: ‘nééé, niet doen, dat is Jopie, die woont hier ook hoor!’
Vlees eten bracht ze op een gegeven moment dan ook in gewetensnood. Die lieve koe, dat schattige varkentje, die mooie kip, die kun je toch niet zomaar gebraden en wel op tafel zetten? Juist hun favoriete deel van de maaltijd bleek zo’n prachtig beest te zijn geweest.
‘Maar’, betoogden wij, ‘jullie krijgen alleen vlees van dieren die een goed leven hebben gehad en diervriendelijk zijn behandeld, biologisch dus.’ Dit argument sloeg aan, beter zelfs dan verwacht. Ons (dan vijfjarige) zoontje eet zijn vlees snel genoeg, maar doet daarna eindeloos over de rest. Voortdurende aansporingen, - eet toch door, ga recht zitten, schiet eens op, neem nog een hap, terug aan tafel, nu je groente…- brachten hem tot de vertwijfelde uitroep ‘zo word ik toch nooit biologisch!’ Ik snapte hem niet, hij kreeg toch biologisch eten? Maar dat bedoelde hij niet. Hij vond dat we hem zo kindonvriendelijk behandelden, dat daarmee zijn persoonlijke eko-keurmerk op het spel stond. Steeds maar gecorrigeerd worden, dat kun je toch geen ‘goed leven’ meer noemen… Opvoeden is niet altijd makkelijk, maar er valt in een gezin gelukkig ook vaak wat te lachen.
Anna Kruse