Nieuwe blogster Christine Bökkerink: 'Ik ben vrienden kwijtgeraakt omdat ik niet voor abortus koos'
Heel even was abortus volop in het nieuws toen vanuit katholieke hoek aandacht werd gevraagd voor de 30.000 baby’s per jaar die in Nederland worden geaborteerd. Abortus is ‘heel gewoon’ in ons land en wie een tegengeluid laat horen raakt aan een taboe. Christine Bökkerink ervoer dat aan de lijve toen ze 17 was én zwanger.Christine, nu 25, was nog maar zeventien jaar oud toen ze in tranen aan haar moeder vertelde dat er een kindje in haar buik groeide. Vanaf het begin dat ze wist van haar zwangerschap wilde ze er voor het kindje zijn, maar de reacties van vrienden maakten het moeilijk voor haar en haar vriend Guus.
‘Ik zat in het vijfde jaar van het gymnasium. Mijn vrienden daar dachten: “Welke idioot kiest nou niet voor abortus op die leeftijd?’’, vertelt Christine. Ze is een spontane jonge vrouw met lang, donker haar. Op schoot zit haar eenjarige zoontje Olivier op een speentje te sabbelen. Haar blonde dochter Elène van twee jaar oud klimt op verschillende banken en probeert ondertussen een tekenfilm op televisie te kijken. Christine stoort zich nergens aan en praat rustig verder. ‘Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, dacht ik absoluut niet: ‘Oh shit’, ik was eerder euforisch. In tweede instantie ging ik natuurlijk nadenken over hoe alles zou gaan, maar over abortus heb ik nooit gedacht.’
Christine is katholiek, maar voor haar is dat niet per se een reden om tegen abortus te zijn. ‘Tegen andere mensen zeg ik ook bewust dat het mijn eigen keus was om het kindje te houden, ik heb erover nagedacht. Een kind is toch een kind. Met tien weken kreeg ik een echo en daar zag ik beweging, armpjes en beentjes die heen en weer zwiepten. Nee, toen kon ik echt geen abortus meer ondergaan. Abortus lijkt tegenwoordig ‘normaal’ te zijn, maar bijna niemand staat er bij stil wat er echt gebeurt.’
Dubbelop
Ook voor Guus en hun beide ouders was abortus geen optie. Christine: ‘Mijn moeder zei dat we er samen iets van gingen maken. Haar eerste vraag daarna was: ‘Willen jullie trouwen?’ En mijn vader vroeg me: ‘Hoe gaat het met jou? Hoe voel jij je?’ Dat vond ik heel bijzonder.’ Christine en Guus besloten zo snel mogelijk te trouwen om zo een goede basis te vormen. Christine vertelt dat haar moeder daadkrachtig aan de slag ging met dingen regelen voor de trouwerij. Met een lach op haar gezicht: ‘Dezelfde dag dat mijn moeder hoorde dat ik zwanger was, had ze bij wijze van spreken de bloemen al geregeld.’
Trouwen was vanuit hun katholieke achtergrond gezien volgens hen ook de beste optie, maar vanuit de parochie werd niet barmhartig gereageerd. Guus en Christine kregen boze en nare brieven. Mensen spraken er schande van en vroegen zich af hoe Guus en Christine het hadden gedurfd om voor het huwelijk in verwachting te raken. Christine: ‘We kregen dubbelop nare reacties, vanuit de Kerk en van onze vrienden. Dat vond ik erg. Ik was toen ook wel even klaar met de Kerk’. Direct erachteraan: ‘maar niet met mijn geloof hoor.’ Naast het regelen van een bruiloft studeerde Christine voor een staatsexamen op havo-niveau, zodat ze voor haar bevalling haar middelbareschooldiploma binnen had. ‘Ik had nog een mondeling examen toen ik 36 weken zwanger was.’
Facebook
Sinds kort zit Christine op Facebook (internet) waar ze vrienden van vroeger treft. Ze sprak met een aantal van hen af om iets te drinken. ‘Een paar zeiden toen dat ze zich schuldig voelden over hoe ze zich gedragen hadden in de tijd dat ik zwanger was. Ze vertelden dat ze me niet begrepen. Ik voel geen wrok tegenover hen, maar vind het wel sympathiek dat ze dit nu toegeven.’
Christine vertelt verder: ‘Veel van mijn leeftijdsgenoten hebben mij laten zitten omdat ik een kind kreeg, ze begrepen mijn keus tegen abortus niet. Er waren maar weinig vrienden op onze bruiloft, dat vond ik heel moeilijk.’ Ze moest vrienden opgeven, maar hun kindje Daniël had ze nooit willen missen. ‘Laatst vroeg iemand mij of ik spijt heb gehad van het feit dat ik geen abortus heb ondergaan.’ Christine reageerde verbaasd: ‘Vraag je me nu serieus of ik er spijt van heb dat Daniël, mijn zoon, leeft?’
In de kamer staat een grote kast tegen de wand, er staan verschillende lijstjes met foto’s van haar drie kinderen. Op eentje staat Daniël (7). Hij weet dat zijn ouders nog niet getrouwd waren toen zijn moeder zwanger van hem was. Christine zegt glimlachend: ‘Het is een zachtaardige, lieve jongen. Laatst hadden we het erover wat we lief aan elkaar vonden en toen zei hij: “Dat je bent gestopt met studeren om bij mij te zijn.”
| Wie is Christine? Christine Bökkerink is een jonge katholieke vrouw van 25 jaar. Ze is getrouwd met Guus en heeft drie kinderen van zeven, twee en één jaar oud. Samen met haar gezin woont ze in het Gelderse Nijmegen. Haar grote passie is schrijven en haar drie opgroeiende kinderen zijn een dagelijkse bron van inspiratie. Beleef hun grote en kleine maar altijd charmant beschreven avonturen mee op www.inspiratiemagazine.nl Christine schrijft iedere week haar eigen blog voor de site. |
|
Abortus in aantallen Christine is niet de enige vrouw in Nederland die onverwacht zwanger wordt. Voor Christine was abortus geen optie, maar niet iedereen denkt er zo over: een op de acht zwangerschappen in Nederland eindigt in een abortus. Uit onderzoek in Amerika blijkt dat 64 procent van de vrouwen die een abortus hebben ondergaan, dat onder druk deed. Meer dan de helft voelde zich opgejaagd en onzeker, 67 procent kreeg geen raad en bijna 80 procent werd niet geïnformeerd over alternatieven. De laatste jaren is het aantal abortussen in Nederland ongeveer gelijk gebleven. In 2008 lieten 32.983 vrouwen een abortus uitvoeren, 13 procent daarvan door vrouwen die uit het buitenland afkomstig zijn. De meeste abortussen (84 procent) werden binnen twaalf weken uitgevoerd. 16 procent van de vrouwen onderging een abortus tussen de twaalfde en de 24e week van de zwangerschap. De abortuscijfers onder allochtone vrouwen zijn hoger dan onder autochtone vrouwen. Afrikaanse vrouwen ondergaan vaker een abortus dan vrouwen uit Marokko en Turkije. Twaalf procent van alle abortussen werd uitgevoerd bij tieners. Dit lijkt misschien laag, maar is naar verhouding toch hoog, aangezien in deze leeftijdsgroep een groot deel nog niet seksueel actief is. 65 procent van de zwangere tienermeiden kiest ervoor geen moeder te worden. Voor bijna tweederde van de abortuscliënten is het de eerste keer dat ze besluiten een zwangerschap af te breken. De bedenktijd is wettelijk vastgesteld op minimaal vijf dagen. In de praktijk verschilt de lengte van die periode enorm, van nul tot 99 dagen. |
|
Beroemdheden die mochten leven De wereldberoemde zanger Andrea Bocelli vertelt op Youtube (via internet)dat dokters zijn moeder aanraadden abortus te plegen. Haar kind zou namelijk gehandicapt zijn. Bocelli’s moeder weigerde: een goede keus volgens de zanger. Hij werd geboren met een oogafwijking en werd later blind, maar had wel de gave van piano spelen en zingen. ‘Hopelijk geeft dit verhaal moed aan andere moeders in moeilijke situaties’, zegt hij. Ook de moeder van zangeres Susan Boyle kreeg het advies haar kind te laten aborteren. Boyles moeder had al acht kinderen toen ze zwanger werd en de artsen vreesden complicaties. Toch brak de vrouw haar zwangerschap niet af en nu is de katholieke Schotse Boyle wereldbekend nadat ze in een talentenjacht werd ontdekt. |