Joanne's blog: koortsige kop
En zo zijn er weer een paar weken voorbij waarin ik nergens aan toe kwam omdat iedereen, inclusief ikzelf, de griep kreeg. Niet te zuinig ook. Kinderen hadden hoge koorts en aten bijna niets, terwijl er toch onverklaarbaar veel uit kwam aan de andere kant. Bart is vooral, zoals de meeste mannen, ontzettend zielig als hij ziek is.Sniffend, kuchend en klagend kachelde hij door het huis, voortdurend in de weg lopend, terwijl ik toch al op mijn laatste krachten de boel een beetje draaiende probeerde te houden. Een moeder doet met koortsige kop toch boodschappen, haalt medicijnen bij de apotheek en sleept zich er ’s nachts uit als er een kind sniffend naast het ouderlijk bed staat. ‘Zo ziek was je dan waarschijnlijk ook weer niet’, zei mijn single vriendin, toen ik vertelde dat ik zelf geen moment in bed had kunnen liggen. Ik vergeef haar, want toen ik nog geen kinderen had, had ik ook totaal geen benul van hoe zwaar het soms is als je ze wel hebt. Met terugwerkende kracht heb ik spijt dat ik een andere vriendin, die al eerder moeder werd, destijds gebrek aan aandacht voor onze vriendschap verweet. Tja, het waren dus zware maar leerzame weken, maar op dit moment schijnt de zon, Bart is weer aan het werk, de kinderen zitten (gelukkig) op school en ik heb even een koffiemomentje voor mezelf op de bank in het zonnetje en ben dankbaar dat ik niet naar mijn werk hoef vandaag.
Joanne