Christine: Veilige Geest...
Iedere avond sluiten wij de dag af met een gebed. Allereerst vouwen wij onze handen. Deze handeling duurt altijd een moment want het is uiterst lastig al die vingertjes een voor een langs elkaar te krijgen. Dan slaan wij een kruis. ‘Vader, Zoon….’ ‘En de Veilige Geest, amen.’, sluit Elčne dan altijd vol overtuiging af. ‘Elčne het is Heilige. Heilige Geest. Niet Veilige’, corrigeert Daniël haar. Zoals wellicht te verwachten valt na een broederlijke correctie antwoordt Elčne natuurlijk: ‘Veilige!’Voordat ons gebed uitmondt in ruzie besluit ik algemeen akkoord te gaan met de Veilige Geest onder het motto: God zal vast wel weten welke Geest Elène bedoelt. We bidden braaf onze gebedjes. Elène voor het heerlijke eten (standaard), Daniël voor de fijne dag en iedereen die hij zo lief vindt (ook standaard) en Olivier die stilzwijgend overal mee instemt (eveneens standaard). Dan komen wij, de ouders, een Wees Gegroet en dan is het tijd voor de afsluiting. ‘Mam. Eigenlijk klopt Veilige Geest wel. Het is toch ook een Veilige Geest. We zijn toch veilig door Hem?’, besluit Daniël ineens. Opgelucht kan ik inderdaad niet anders concluderen dan dat Veilige Geest wel iets moois heeft. ‘Laten wij voortaan het voorbeeld van Elène volgen en ook ‘Veilige’ zeggen!’, stel ik voor. Daniël knikt. We vouwen onze handen. Slaan een kruis.
‘Vader, Zoon en Veilige Geest!’
‘Heilige!’, roept Elène.
Amen.