Joanne's blog: Reiki of sprookjesgeloof
28. Vorige week op het secretariaat, werd er aangebeld. Het bleek een mevrouw die ik herkende als de sacrale danseres die ik eerder had ontmoet in het Diaconaal Centrum. Ze keek me achterdochtig aan: ‘Ken ik jou?’ Ik legde uit waar we elkaar eerder hadden gezien en nodigde haar uit te gaan zitten. Ze had het haar nog heftiger oranje dan de vorige keer en haar outfit fladderde weer, maar ze droeg er een prachtig halssieraad in azuurblauw bij. ‘Mooie ketting’, zei ik en als zo vaak verricht een klein compliment wonderen.De strenge blik in de helblauwe ogen verzachtte en haar verzoek klonk haast vriendelijk. ‘Ik kom voor een gebedsintentie voor mijn moeder. Het was haar wens dat we dat regelmatig zouden doen, al vind ik het maar weggegooid geld.’ Voor een overledene laten bidden in de viering kost een klein bedrag. ‘Mijn moeder was tot op het laatst door en door katholiek. We begrepen elkaar totaal niet,’ vertelt mevrouw. ‘Waren mijn kinderen bij oma, leerde ze hen gauw een paar gebeden, of gaf ze weer een kinderbijbel mee.’ Ik voelde groeiende sympathie voor de overledene. ‘Maar u bent toch ook katholiek?’, vroeg ik voorzichtig. Verontwaardiging vlamde in haar ogen. ‘Ja, maar niet zoals zij. Voor mij is spiritualiteit belangrijk. Sacraal dansen. Mediteren met mantra’s. Ik doe Reiki, maar dat was bij mijn moeder taboe. Alternatief gedoe, noemde ze dat. Ze had het altijd over Jezus, Maria en allerlei heiligen. Als ze ziek was, vroeg ze hen voor haar te bidden. Ze geloofde in wonderen. Sprookjesgeloof, noem ik het.’ ‘Ik ken u allebei natuurlijk niet goed, maar als ik u zo hoor hebt u toch best iets met uw moeder gemeen.’ ‘O ja?’ klonk het verbaasd. ‘Allebei in staat tot groot geloof, al is het niet in hetzelfde’ zei ik.