Joanne's blog: kluis in de kelder
Ik heb interessante ontwikkelingen te melden betreffende de geheimzinnige sleutel! Ik droeg deze de laatste tijd standaard in mijn jaszak, maar omdat alle pogingen tot het openen van aanlokkelijk gesloten deuren op niets waren uitgelopen, leed de sleutel een ietwat vergeten bestaan in de stoffige naden van mijn zak. Tot de mevrouw die het parochiecentrum schoonmaakt mij deze week op haar eigen opgewekt dwingende toon opdroeg eens in de kelder te gaan kijken om een extra emmer.We wilden van het mooie weer profiteren en gezamenlijk de buitenramen zemen. (Eigenlijk wilde zij het en durfde ik geen nee te zeggen). Ik toog dus naar de kelder. Tot nu toe was ik nooit verder gekomen dan de eerste drie treden naar beneden. Ik had me nog nooit gewaagd aan het bouwvallige houten trapje naar nog dieper onder de pastorie, waar voorhangende spinnenwebben een natuurlijke barrière vormen, maar nu had ik geen keuze. De plicht riep. Aangeland op de ietwat vochtige betonnen vloer kreeg ik bij het licht van een schamel peertje uitzicht op een verbijsterend grote kelderruimte die vol stond met rommel. Kastjes, dozen, opgerolde stukken tapijt en – nu komt het – achterin achter een stapel tuinstoelen een soort van kluis. Omdat ongeduldig geroep me naar de gewenste emmer dirigeerde, had ik geen tijd om dichterbij te kijken. Maar ik weet het zeker. Mijn sleutel past op de kluis. Zodra het kan ga ik op onderzoek, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik ook een beetje bang ben voor waar de bestuursvoorzitter naar zoekt en wat ik nu zou kunnen vinden.
Joanne