Christine: Jezus in de zandbak

Als we naar de kerk gaan, is er vaak kinderwoorddienst. Daniël gaat hier graag naar toe. Elène hoort met haar twee jaar eigenlijk in de crèche. Maar aangezien ze zich ook al zelf aankleed, zoals de grote mensen, naar de wc gaat, zoals alle grote mensen en boodschappen pint, zoals de grote mensen, voelt ze zich veel te groot voor de crèche. Ze hoort bij ‘de grote’, in de kerk. Toch bleek de kerk op den duur wat saai en daarom besloot ze afgelopen zondag eens met haar broer mee te lopen naar de kinderwoorddienst. Vol zelfvertrouwen stapte ze met speen en al achter de grote kinderen aan. Guus en ik maakten ons enige zorgen over de afloop van het avontuur, maar we besloten het af te wachten. Na een tijd kwamen de kinderen terug. Elène rende luid lachend naar ons toe en begon met vertellen. Ze had een prachtige brief geschreven en Jezus zat in een zandbak! ‘Ja’, licht Daniël toe. ‘Ze vroeg wat een woestijn was, dus heb ik gezegd dat het een soort grote zandbak is.’ ‘Ja en toen ging Jezus torens bouwen en een zandkasteel met steentjes en toen kwam er een man. En die was niet lief. En toen gooide Jezus steentjes en toen ging de man weg! En toen kon Jezus weer lekker spelen!’, gaat Elène verder. Ik moest lachen. Tja. Wat moet je anders als je veertig dagen in een grote zandbak zit! Misschien helemaal zo gek nog niet. Tenslotte kan in kinderfantasie alles!

---