Zanger-gitarist van Moke, Felix Maginn: ‘Het geloof is een deel van mijn identiteit’

 Een paar minuten te laat komt de als altijd stijlvol geklede Felix Maginn aan – op het podium dragen hij en zijn bandmaten immers ook kleding van topontwerper Karl Lagerfeld. De Ier woont weliswaar in de buurt, maar had ’s ochtends een deadline die hij echt moest halen. Iets met een script voor een videoclip. ‘We zijn een hardwerkende band’, zegt hij lachend. ‘We zijn met alles bezig en bemoeien ons overal mee. Het is echt een fulltime baan, maar wel een leuke.’

 Uit het niets

Na het uitkomen van ‘Shorland’ is het hard gegaan met Moke. Inmiddels bracht de band een tweede album uit, ‘The Long & Dangerous Sea’, treden de heren veelvuldig op en verschijnen ze vaak in de media. Dat is opmerkelijk voor een band die twee jaar geleden uit het niets leek te komen. ‘Dat was een bewuste keuze’, vertelt Maginn. ‘We hadden goed gerepeteerd en een goed album gemaakt. Dat sloeg aan, mensen waren van ons gecharmeerd. Het is deels een kwestie van geluk, maar ook resultaat van heel hard werken.’

Tijdens de zomerfestivals dansten hele mensenmassa’s op zijn muziek. Een gekke gewaarwording voor de Ier, die het publiek zag springen en schreeuwen op nummers die zo persoonlijk voor hem zijn. De hit ‘Here Comes The Summer’ bijvoorbeeld. Een heftig nummer, gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

Het gaat over de voorbereidingen op de jaarlijkse protestantse Oranjemarsen in volle gang, terwijl de kleine Maginn op straat speelt. Plotseling duikt er een protestantse knokploeg op die het vuur opent. Wonder boven wonder wordt niemand geraakt, maar het is voor de katholieke IRA reden genoeg om de wijk te gaan verdedigen.

Niet echt een zomers feestnummer, maar Maginn vindt het wel leuk dat de mensen er zo enthousiast op reageren. ‘Het was een moeilijk nummer om te schrijven omdat ik twijfelde of ik de thematiek wel moest vastleggen, maar ik besloot het te doen. Toen we de nummers voor het eerst live speelden en we het publiek enthousiast zagen reageren, terwijl ze niet eens wisten waar het over ging, was dat vreemd, maar ook geweldig.’

 Nare bijsmaak

De eerste plaat van de Amsterdamse band lijkt een verwerkingsalbum te zijn voor Felix Maginn. Want hoewel hij nu weliswaar bewogen, maar uiterst rustig over zijn jeugd en de gebeurtenissen spreekt, is het duidelijk dat deze sporen hebben achtergelaten. Niet verwonderlijk gezien de wijze waarop de strijd een wel heel nare en persoonlijke bijsmaak kreeg toen hij, net in Nederland gearriveerd, werd gebeld door zijn moeder met het nieuws dat zijn broertje was overleden: doodgeschoten door de politie.

‘Dat was bizar’, geeft Maginn aan. ‘Het gaat er niet in. Je vliegt naar huis, je wordt opgehaald van het vliegveld en je hoort het verhaal onderweg naar huis. Het gaat er nog steeds niet in. Die hele week dat ik daar was, inclusief de begrafenis, is een grote waas. Ik weet er heel weinig meer van.’ De destijds 21-jarige Maginn dacht dat hij het wel op een rijtje had en wist hoe het zat. ‘Maar als ik terugdenk, weet ik dat helemaal niet. Het is een vage herinnering, maar erg heavy. Wat is gebeurd, is vooral ook zo ontzettend jammer.’

 Sterke vrouwen

Inmiddels heeft hij het wel een plek kunnen geven, ook dankzij het maken van ‘Shorland’. ‘Ik heb veel nagedacht over de situatie thuis destijds en realiseer me hoe moeilijk het was, vooral voor mijn ouders. Ik vind het heel knap hoe mijn moeder ermee is omgegaan. Ze is een van de sterkste mensen die ik ken en ik heb veel respect voor haar. Sowieso zijn de vrouwen in Ierland sterk. De mannen zijn vaak watjes die alleen maar zitten te drinken en altijd denken dat ze het beter weten, maar uiteindelijk houden de vrouwen het huishouden bij elkaar en zorgen dat alles draait.’

 Toen hij terugkwam in Nederland, werd hem vaak gevraagd hoe hij zich voelde. ‘Ik vond het moeilijk om daarop te antwoorden’, bekent Felix nu. ‘Ik wist het gewoon niet. In eerste instantie verbaasde het me niet dat het gebeurde, het gebeurde zo vaak. Het was wachten tot je aan de beurt zou zijn. Maar ik vond het natuurlijk wel verschrikkelijk.’ Accepteren kan hij het niet, en dat zal volgens de zanger ook nooit gebeuren. ‘De manier waarop het is gegaan, het blijft vaag, er zijn nog te veel onbeantwoorde vragen’, vertelt hij. ‘Het is geen duidelijk verhaal. En de antwoorden komen niet. Je weet hooguit wie het heeft gedaan en ongeveer waarom, maar verder niets. De dossiers zijn en blijven gesloten, je kunt er niet in en er wordt erg geheimzinnig gedaan. Dat is vooral heel erg voor mijn ouders. Je kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen.’ Volgens Maginn is het verhaal van zijn familie het verhaal van zoveel families in Noord-Ierland. ‘Aan beide kanten zijn veel slachtoffers gevallen, onder wie jonge kinderen. Het was een harde werkelijkheid.’

 Begrip voor geweld

Toch begrijpt de zanger wel waarom mensen naar geweld grepen. ‘Ik keur het zeker niet goed en ben ertegen, maar ik begrijp het wel. Op een gegeven moment ben je klaar met je kop tegen de muur te stoten. Dan moet er actie komen. En hoe je het ook wendt of keert, de toestand in Ierland nu, met de vrede, is juist ontstaan doordat de IRA doorzette met acties in Groot-Brittannië. Dat is echt waar. De zoveelste bom plaatsen in Belfast had geen zin meer, want de Britten dachten: ‘Zolang ze de boel daar opblazen, hebben wij er geen last van.’ Toen de bommen echter ontploften in Londen, dachten ze er opeens heel anders over.’

Volgens Felix Maginn, die zichzelf als nationalist omschrijft, is de situatie in Ierland beter geworden sindsdien. ‘Je hebt wel een heel kleine groepering die de Britten volledig uit Ierland wil drijven, maar die beweging is er altijd geweest en krijgt tegenwoordig weinig steun. Mensen zijn de ellende beu en het is toch het best op een vreedzame manier met elkaar te praten. Dat was altijd al de bedoeling van de katholieken, maar er werd gewoon niet naar hen geluisterd.’

 Het gevolg van de spanningen is dat Maginn de Britten nog steeds niet vertrouwt. ‘Toen niet en nu niet. Voor geen meter. Je hoeft alleen maar naar de geschiedenis te kijken om te zien dat ze niet te vertrouwen zijn.’ Volgens de zanger zal er vast af en toe iemand zijn met goede bedoelingen, maar dat weegt volgens hem niet op tegen de politieke beslissingen die het land nam en neemt. Hij vindt het ook niet logisch dat Ierland en Noord-Ierland nog steeds niet samen zijn gevoegd. ‘Rond 1922 was Noord-Ierland strategisch belangrijk voor de Britten’, legt hij uit. ‘Ze waren nog steeds bang voor een aanval van de Duitsers en die zou kunnen komen via Ierland. Maar tegenwoordig levert het hen niets meer op, het kost alleen maar geld. Maar ja, ze komen er moeilijk vanaf. Ze kunnen het ook niet opeens opgeven na jaren te hebben geroepen dat het van hen is.’

 Geloof helpt

Het geloof heeft Felix Maginn zeker geholpen door de jaren heen. ‘Ik geloof bijvoorbeeld dat ik mijn broer weer zal zien’, vertelt hij. ‘Zo praten wij er ook over thuis. Mijn moeder bijvoorbeeld praat erover alsof mijn broer er nog steeds is.’ Het geloof is in eerste instantie een enorme steun voor hem. ‘Ik speel natuurlijk in een bandje en dan denkt iedereen aan seks, drugs en rock-‘n-roll, maar uiteindelijk is het voornamelijk hard werken en rock-‘n-roll. En dan zijn er momenten dat je steun en rust in jezelf nodig hebt en dat je dingen een plek moet geven. Dat kan ik juist door middel van mijn geloof. Ik weet nog het moment dat we speelden op Pinkpop: een waanzinnig fantastisch moment voor de band om zoiets te bereiken. Toen heb ik wel gebeden en God bedankt. Ik had het niet verwacht, maar vond het geweldig en was dankbaar. En ik moest natuurlijk ook nog even duimen om er goed doorheen te komen’, lacht hij.

 Alle bandleden zijn katholiek, maar Maginn treedt het vaakst in de openbaarheid met zijn geloof. ‘We zijn allemaal katholiek opgevoed, maar het is zoals bij veel katholieken: het zit erin, maar komt er pas uit op momenten dat het echt nodig is. Dan merk je dat mensen steun vinden. De moeder van bandlid Phil, bijvoorbeeld was erg ziek. Op de dag van ons optreden op Pinkpop kreeg hij een telefoontje van zijn zus dat zijn moeder niet lang meer te leven had. Zelf zou ik het niet kunnen, maar hij wilde per se optreden, juist voor haar. Het mooiste aan het verhaal is, dat het ook werd uitgezonden op televisie en het is een van de laatste dingen die zijn moeder heeft gezien. Dat is fantastisch!’

Ook een voordeel van samenspelen met andere katholieken, volgens Maginn, is dat ze precies begrijpen wat hij bedoelt in zijn teksten. ‘Maar hoewel we allemaal gedoopt zijn, zijn we geen praktiserend katholieke band.’ Voor de zanger persoonlijk echter is het geloof erg belangrijk. Het heeft hem gevormd in zijn jonge jaren, toen hij misdienaar was, en het helpt hem nog steeds. ‘Mensen kijken me wel eens vreemd aan als ik zeg dat ik in God geloof, maar ik heb echt niet het idee dat ik me moet verdedigen of zo. Ik schaam me er niet voor. Het is een deel van mijn identiteit.’

 Door: Coert van Mourik