Joanne, dank je voor dit te delen met ons. 'k Ben blij dat mevrouw nog een keer met jullie komt praten. Zo te horen had het jongetje een gezonde belangstelling en heeft de moeder hinder van de collectieve erfenis waar zowat heel onze generatie (40-60jarigen) zo'n beetje de gevolgen van ondervindt. Die erfenis: je spreekt niet over het geloof en als je het wél doet dan vermijd je de moeilijke onderwerpen. (voor sommigen is 'Jezus' al moeilijk om over te spreken). De gevolgen: een geloofskennis die veelal niet het peil heeft behaald of behouden die je mag verwachten bij kinderen op de basisschool die opgroeien in een gezin waar een levend geloof geleefd wordt. In mijn ogen dus zoals het in een normaal katholiek gezin zou mogen zijn. Waarom zou je met kinderen niet over zonde, hemel en hel moeten spreken? Ik vind dat zo'n vreemd idee, dat dat niet zou mogen! Dat is net zoiets als een peuter of een kleuter voor het eerst een echt hete kop thee geven en zeggen dat je ze een héérlijk kopje thee geeft en er bewust (!) niet bij zeggen dat het op moet passen, moet blazen en dan héél voorzichtig drinken moet. Dat doet iedere moeder en vader wel. Waarom eigenlijk? Wat zou er mis zijn met kind tweede of eerste graads brandwonden in de mond en slokdarm en misschien zelfs in de luchtwegen laten oplopen? Een rotvraag natuurlijk! Je laat je kind zoiets niet proefondervindelijk leren. Als het gaat om het welzijn en welbevinden van onze kinderen, stellen we zo ongeveer álles in het werk om ze het 'beste van het beste' te geven. Uiteraard voor zover onze mogelijkheden reiken! Waarom zouden we dan anders met onze kinderen omgaan wanneer het gaat om hun eeuwig welzijn? Waarom zouden we wel vertellen van de hemel (om de parallel even terug te halen: dat het een héérlijk kopje thee is) en niet vertellen wat zonde is (vgl: bewust niet vertellen dat het heet is enz.) en dat de hel bestaat en dat je daar ook zou kunnen komen. De vergelijk met de verbrande mond en zo gaat niet helemaal op, maar wel is het langdurig (in geval van de hel zelfs eeuwig) lijden te vergelijken. Waarom is het voor velen toch zo moeilijk om te geloven dat er een hel bestaat? Omdat het zo eng is? Ja, dat ís het ook. Maar moeten het bestaan van de hel (en van de duvel ook) dan maar verzwijgen voor onszelf én voor onze kinderen? Nee, ik denk dat het onze verantwoordelijkheid in verband met ons eigen heil én in verband met het heil van onze kinderen dat we minstens het bewustzijn van het bestaan van de hel moeten hebben. Uiteraard zijn wij niet geschapen om in de hel te belanden. Nee wij zijn geschapen omdat God Liefde is en niet anders kan dan Zichzelf (de Liefde) te delen met heel Zijn schepping, maar in het bijzonder met ons, mensen. Hij is als een Vader voor ons en heeft werkelijk het allerbeste met ons voor. Nog veel beter dan wij ons ook maar kunnen voorstellen. Daarom is het zo goed om onze kinderen groot te brengen met de wetenschap dat God ons liefheeft én dat Hij ons zó vrij laat dat wij ervoor kunnen kiezen om Zijn Liefde te ontvangen (en door te geven) óf om Zijn Liefde af te slaan. Wanneer we Zijn Liefde ontvangen (ons geloof omarmen en ernaar leven en dus ons ook wat aantrekken van wat de Kerk ons leert) dan valt ons het eeuwig leven in de hemel te deel. Wanneer wij ervoor kiezen om Zijn Liefde niet te ontvangen en deze zelfs af te slaan dan bestaat de mogelijkheid van het eeuwig leven in de hel te lijden. Voor het jongetje is het volgens mij klip en klaar welke keuze hij gemaakt heeft: Gods Liefde ontvangen. De moeder mag fier zijn op haar zoontje en de spiegel die hij haar voorhoudt inkijken en zich afvragen of ze zich nu durft realiseren dat er echt realiteit van hemel is én van hel ... en dat zij er voor mag kiezen om óók Zijn Liefde te ontvangen. Gods zegen toegebeden met het naderende gesprek, Bart en Joanne én ook aan de moeder (en vader?) van de jongen.