Christine: drie kinderen 'verwijderd' van elkaar...
Het dagelijks bestaan kan erg druk zijn. Soms door omstandigheden, soms door verplichtingen, maar soms ook omdat we het druk maken voor onszelf. We plannen de week vol met werk, afspraken, vrienden, familie enzovoort tot er een volgende week begint.
De afgelopen weken waren voor ons zo’n typisch voorbeeld van druk gemaakte weken. We hopten van werk naar huis, naar vrienden, naar verjaardagen en een bruiloft. In dit soort weken kan het voorkomen dat je een afgezegde afspraak als een cadeau van God beschouwt, dat durf ik hier eerlijk toe te geven. Maar dit soort weken zijn soms ook een uitstekend moment om ‘thuis’ te hervinden en te ervaren hoe fijn dat is. Mijn man en ik waren een dag samen weg geweest. Toen we aan het eind van de avond thuiskwamen en ons klaar maakten om naar bed te gaan, hoorden we het eerste kindergeluidje al. Niet lang daarna lagen ze alle drie bij ons in bed, dicht tegen ons aan. Misschien niet het meest romantische einde van een dag weg en ons bed wordt echt te klein voor vijf personen. Maar zo waardevol. Daar lagen we dan, drie kinderen verwijderd van elkaar. Lachend gaven we elkaar een hand. Dit was onze plek. Aan de randen van het bed. Ons vastklampend aan de dekens omdat we er anders door die knuffelende kinderen uit zouden vallen.
Wij zijn samen, als man en vrouw. Maar ook als ouders, samen met de kids.