Christine: lang leve de lieve mevrouw in de supermarkt
Ik liep met Elčne en Olivier in de supermarkt. Na alle zakelijke en voor kinderen onaantrekkelijke afdelingen, kwamen bij de snoepsectie. Elčne keek verwonderd rond, tot ze haar doel van de dag zag: smarties. ‘Mam, mag ik alsjeblieft smarties?’, vroeg ze, terwijl ze me met haar meest schattige koppie aankeek.
‘Nee, Elène. Laten we dat maar even niet doen.’, antwoordde ik. Ze dacht een moment na. ‘Mam, mag Olivier alsjeblieft smarties? Dat wil hij héél graag’, zei ze toen. ‘Nee, Elène. Ook Olivier mag geen smarties. Wel lief van je dat je aan Olivier denkt.’ ‘Maar waarom mag Olivier geen smarties dan?’
Nou, daar heb ik zo een aantal redenen voor. Allereerst is het vastentijd. Ten tweede wil ik de kinderen niet leren dat ze altijd zelf iets mogen uitzoeken in de supermarkt. En de derde reden heeft te maken met mijn eigen, wat smarties betreft, niet te beheersen kanten. (Ineens is de zak dan leeg. Na een uur.) Ik gaf Elène de allesomvattende reden dat het niet zo goed voor ons was en liep rustig verder.
Een schap verderop kwam er ineens een vrouw naar me toe met een zak smarties in haar hand. ‘Mogen jouw kinderen een doosje smarties?’, vroeg ze mij fluisterend. Verbaasd keek ik haar aan. ‘Ik heb deze zak voor ze gekocht. Je ziet altijd kinderen huilen als ze iets niet mogen maar zij blijven zo lief.’
Ik moest lachen en voelde me vereerd. Wat een lieve mensen heb je toch op deze aarde. En wat geeft zo’n incident moed en vrolijkheid. Bij mij. Maar ook bij de kinderen, die nu zo trots zijn op zichzelf. Uit onverwachte hoek ineens een lief gebaar. De wereld is nog lang zo slecht nog niet!
Christine