Christine: Goddelijke Tom Tom
Daniël en ik keken samen naar een film over het verhaal van Abraham. Abraham die een stem hoort van boven, zijn spullen pakt en naar ‘Het Beloofde Land’ vertrekt. Bestemming onbekend. Maar met God die hem de weg wijst.‘Dat is nog eens een goede TomTom!’, zeiden Daniël en ik tegen elkaar. Wij waren die dag naar vrienden in een dorpje naast Nijmegen gereden. De TomTom zei ‘bestemming bereikt’ dus wij parkeerden onze auto. Maar eenmaal uitgestapt en uitgeladen, bleken wij niet op de bestemde plek te zijn. We doolden rond door de straten en langs de speeltuinen en vonden een half uur later het huis van onze vrienden een blok verder dan de door TomTom bereikte bestemming.
‘Wat zou het handig zijn als God ons gewoon de weg kon wijzen, als we ergens naar toe moeten.’, zei Daniël. ‘Maar God wijst meer de weg naar belangrijke dingen. Niet naar gewone huizen enzo, hè?’
‘Ja. Hij is de TomTom voor wegen die wij niet goed kennen. Net zoals bij Abraham. Meestal zijn de bestemmingen ook niet bekend.’, antwoordde ik. ‘Dat lijkt me wel lastig hoor.’, vervolgde ik. ‘Vertrekken, maar je weet niet waar naar toe. Hoe ver weg en hoe het er daar uitziet. Je moet al je familie en vrienden achterlaten, maar je weet niet waarvoor.’
‘O maar met God komt dat wel goed hoor.’, zei Daniël. ‘Hij heeft dan heus wel ergens een mooi huis voor je. En het is in ieder geval handig dat Hij dan je TomTom is. Want als God je TomTom is verdwaal je nooit!’
Christine