Christine: Paasfrustraties
Pasen is een van de grootste, mooiste maar ook moeilijkste feesten van het jaar. Het vreselijke lijden en dan het vreugdevolle einde. Het zijn uitersten die nergens anders zo dichtbij elkaar komen. Tijdens het lezen van de verhalen met Daniël, dacht ik een moment aan de apostelen. Wat zullen zij zich verdrietig, hulpeloos en bang gevoeld hebben, zonder Jezus…Daniël daarentegen kon deze Paasdagen weinig sympathie voor de apostelen voelen. Het begon bij het verhaal over de tuin van Getsemane, waar Jezus bang bid tot Zijn Vader over wat komen gaat. Jezus laat hier een hele menselijke kant zien. Wij kunnen Zijn angst haast voelen.
Maar de apostelen, Zijn beste vrienden. Die er gewoon bij waren. Vallen in slaap! Ze laten Jezus in de steek. Ook al smeekt Hij ze met Hem mee te bidden. Daniël vond het ronduit waardeloos: ‘Als ik daar geweest was, had ik Jezus gewoon ergens verstopt, of ik had wapens verzameld en een leger opgezet. Dit kan toch niet!’ Daarna vluchtten de apostelen ook nog eens en liegt Petrus drie keer dat hij Jezus niet kent. Daniël vond het een gênante vertoning. ‘Jezus had betere vrienden uit moeten kiezen.’, was zijn wijze conclusie. Ik herkende Daniëls gevoel van frustratie en onmacht. Wij, ouderen, begrijpen nu dat Jezus dit moest doorstaan en dat de apostelen later veel grotere helden bleken te zijn, dan in deze verhalen lijkt.
Maar zeg nou zelf, zouden wij niet allemaal Jezus met Pasen in een grot willen verstoppen en met een groot leger verdedigen tegen iedereen die Hem kwaad wil doen?
Daniël en ik in ieder geval wel.
Christine