Christine: toepasselijke straf
Als je de naam 'Daniël' uitkiest voor je zoon, kun je er haast zeker van zijn dat je vanaf zijn geboorte boekjes krijgt met het beroemde verhaal over ‘Daniël in de leeuwenkuil’. Of mensen nou gelovig zijn, of niet. Een boekje over een naamsgenoot is altijd leuk. Het is een heel duidelijk verhaal. Daniëls geloof is zo sterk dat als 'zijn God' verboden wordt, hij het risico van de leeuwendood voor lief neemt.
Met alle gevolgen van dien. Maar God redt hem. Hij stuurt een engel die tegen de leeuwen zegt dat ze niet zo lelijk tegen Daniël moeten doen. 'Ga maar met hem knuffelen, dat is veel beter.', lees ik altijd voor als Elène het boekje uit de kast heeft gepakt. Ik probeer het verhaal altijd te vertalen naar haar belevingswereld, in de hoop dat ze iets oppikt van de essentie. Na vorige week kan ik vaststellen dat ik nog een hoop moet schrapen aan de essentie van het verhaal over Daniël.
Daniël was stout geweest en kreeg van mij een standje. (Ja, ook lieve kinderen moeten soms gecorrigeerd worden) Tijdens dit voorval kwam Elène glunderend op ons afgerend:
'Ben je boos op Daniël, mam?' Ik vertelde haar dat Daniël iets niet zo goed had gedaan, dat ik daar even met hem over moest praten en dat zij maar even moest gaan spelen.'
'Is Daniël stout geweest?' 'Ja. Een beetje, Elène. Hoezo?' Ze kreeg een glimlach op haar gezicht, die van haar ene oor tot haar andere reikte: 'Krijgt Daniël nu straf?'
Ik ging op mijn hurken zitten en legde haar uit dat het niet leuk is om straf te krijgen. 'Maar Daniël is stout. Dan moet hij naar de leeuwenkuil, hè mam?!'
Ik keek Daniël aan en samen schoten we in de lach. 'Dat is toch alleen als je ook een baard hebt!', legde Daniël haar lachend uit. Teleurgesteld keek ze me aan. Daarna liep ze de kamer in en pakte het boekje over Daniël uit de kast. Ik nam haar en Daniël op de bank en las het verhaal nog maar eens goed voor. Dit keer zonder babytaal. Gewoon de keiharde waarheid!
Christine.