Christine: Hemelse dilemma's
Afgelopen zaterdag, 21 mei, zou volgens een Amerikaanse predikant het einde der tijden zijn. De wereld zou vergaan. Op de radio werd er door verschillende presentatoren kostelijk om gelachen en het zorgde voor reuze veel vermaak. Maar Daniël vond het nou niet bepaald een lachwekkende mededeling. Hij nam de predikant bloedserieus en de datum baarde hem grote zorgen.‘Maar mam. Ik wil eigenlijk helemaal niet naar de hemel. Ik wil bij jou blijven!’
Lichtelijk beledigd keek ik hem aan. ‘Denk je dat ik niet in de hemel mag komen, dan?’
‘Nou. Dat weet je natuurlijk nooit. Dat bepaalt God. Maar ik zei het vooral omdat ik niet weet of je in de hemel elkaar nog wel herkent. Ik wil nog niet zonder jou zijn.’
Ik vond het aandoenlijk. Een leven zonder hem lijkt mij inderdaad ook helemaal niets. Maar ja. De hemel is de meest fijne plek die er maar bestaat. Dus ook al zouden we elkaar misschien niet herkennen, we zullen elkaar ook niet missen. Want als we elkaar zouden missen, zou het al niet meer de fijnste plek zijn!
Maar mijn argumenten mochten niet baten. Dat er geschreven staat dat niemand dag, noch uur van het einde der tijden, kent. En dat er eerst een teken aan de hemel moet verschijnen, gaf slechts een klein beetje hoop. Toch kwam hij zondagochtend opgelucht de kamer binnen rennen: ‘Mam, we zijn vannacht niet vergaan!’ Het was een feestje waard. Want hoezeer wij ook blij zijn met uitzicht op onze tijd in de hemel met God. De tijd hier op aarde, samen met elkaar, kan soms ook al een beetje hemels zijn.
Christine