Christine: Liefde maakt blind...
De afgelopen week was een spannende week voor ons. Wij willen al een tijdje verhuizen en hadden ons droomhuis gevonden. We waren verliefd en wilden bij elkaar blijven tot de dood zou scheiden. ‘Je moet er voor bidden.’, zeiden mensen tegen ons. En bidden is wat wij deden. ‘Je moet er een noveenkaars voor aansteken.’ En een noveenkaars staken we aan. Twee zelfs, ook een bij mijn schoonouders.‘Je moet een briefje met al je wensen bij Jozef neerleggen.’ En een brief aan Jozef werd geschreven. Nou ‘brief’ is misschien een groot woord. Het leek ons niet nodig Jozef te vermoeien met een lijst vol wensen. Tenslotte hadden wij maar een wens: het droomhuis. Dus dat werd op een papiertje geschreven.
De week erna brachten wij nog eens een bezoek aan het huis. Het laatste bezoek, voor het laatste bod. We liepen door het huis, maar ineens was het ons droomhuis niet meer. Er waren nadelen die hiervoor niet nadelig waren. De liefde was voorbij en een belangrijke les was geleerd.
Een gebed met oogkleppen op, is geen goed gebed. God bepaalt. Samen met Jozef. Misschien.
Maar wij in ieder geval niet.
Bidden zullen we ervoor blijven doen. De noveenkaars brandt ook nog steeds. En zondag kruipen we heel voorzichtig weer achter het beeld van Jozef en ruilen we ons papiertje in voor een échte brief, met excuus, dank en een wens: een nieuw huis. ‘U bepaalt!’
Christine