www.inspiratiemagazine.nl RSS

'De Nederlandse Kerk zou onze pijn meer moeten voelen'

Irakese vluchtelingen over geloven op Hollandse bodem

Irak is een land dat bijna dagelijks het nieuws haalt. Al te vaak met uitbarstingen van geweld. Door gericht geweld tegen christenen verlaten jaarlijks tienduizenden van hen van de ene op de andere dag hun huis, familie en vaderland. Ze vluchten voor vervolgers die het op hun leven hebben voorzien. Sommigen komen terecht in Nederland: een land waar kiezen voor Christus geen zaak is van leven en dood. Hoe is het eigenlijk om als vervolgde Irakees in de Nederlandse Kerk terecht te komen?

Een paar jaar geleden werd de achterneef van de Irakese Anmar ontvoerd en vermoord. Gewapende mannen braken binnen in het huis van zijn tante en riepen dat zij en andere christenen afvalligen waren en het niet waard om in leven te blijven. Een jaar later verdween nog een neef spoorloos. Het zijn slechts twee schrijnende voorbeelden van christenvervolging in Irak. Voorbeelden waar elke Irakese christen er talloze van op kan noemen. Christenen in dit land hebben het namelijk extreem zwaar: wekelijks komen er berichten naar buiten over aanslagen op de Irakese aanhangers van Jezus Christus.

Op 2 mei, bijvoorbeeld, werd er in het noorden van Irak een aanslag gepleegd op bussen met christelijke studenten en universiteitsmedewerkers. Naast een dode, vielen er honderden gewonden. En uit de berichten die uit het land komen, blijkt dat christenen dagelijks te maken hebben met dreigtelefoontjes, zich niet meer op straat kunnen begeven en er alles aan moeten doen om een aanslag op hun leven te voorkomen.

Vanwege deze schrijnende situatie vluchten vele christenen het land uit om een beter leven te vinden in een van de buurlanden of landen als Amerika, Canada, Australi�, Duitsland of Nederland. Van de ongeveer ��n miljoen christenen die voor de oorlog in Irak woonden, zijn er inmiddels dan ook nog maar zo�n 300.000 over.

Open armen
De ouders van Reema Azzouz (27) vluchtten zestien jaar geleden met hun drie kinderen naar Nederland. Niet alleen omdat de vader van Reema als winkeleigenaar continue werd afgeperst door de politie, maar ook omdat zij de veiligheid van hun kinderen niet konden garanderen omdat ze christen zijn. Reema was toen tien jaar en ze kan zich dat nog goed herinneren. �Het was vooral moeilijk omdat we zo veel achter moesten laten: familie, vrienden, ons huis. Het was zeker ook moeilijk om te ervaren dat je als christen niet welkom bent in je eigen land. En hoe zou dat zijn in het land waar we naartoe gingen? Gelukkig werden we hier in Nederland met open armen ontvangen en hebben we ons kunnen ontwikkelen.�

Anmar Hayali (27), Saad Thuma (45) en Omar Tuza (26) hebben een soortgelijk verhaal. Allemaal vluchtten ze wegens vervolging en christenhaat. Allemaal kwamen ze min of meer �toevallig� in Nederland terecht, waar ze een nieuw leven probeerden op te bouwen in een compleet andere cultuur. Hoe is dat eigenlijk?

Voor Anmar was het naast de cultuurshock vooral teleurstellend te ontdekken dat Nederland niet meer kan claimen dat het een christelijk land is. �Wij kwamen hier aan en dachten dat we ons als christenen op den duur thuis zouden gaan voelen in het christelijke Europa. De werkelijkheid was echter bitter. Elk jaar verlaten in Nederland tienduizenden mensen de gevestigde kerken. Dat is teleurstellend, in Irak en het Midden-Oosten kijken christenen liever de dood in ogen dan dat ze Jezus verloochenen en hier geeft men zomaar het geloof op dat velen in andere delen van de wereld staande houdt.�

Omar vult dit beeld aan met een positieve herinnering aan zijn vroegste tijd in Nederland. �Toen we aankwamen, werden we met veel geholpen door Nederlandse christenen. Ze haalden ons op bij het asielzoekerscentrum, hielpen met praktische zaken en lieten ons kennismaken met Nederland.�

De vier Irakezen zijn goed ge�ntegreerd, spreken keurig Nederlands, studeerden en nemen deel aan het maatschappelijk leven. Toch heeft elk van hen nog een nauwe band met het geboorteland. �De berichten over christenvervolging zijn voor ons niet zomaar nieuws dat langskomt op tv, wij voelen daar veel bij. Het is een persoonlijke kwestie omdat het vaak familieleden betreft, � aldus Anmar.

Overeenkomsten
Omar, Saad, Anmar en Reema zijn allen lid van de Syrisch-Orthodoxe kerk in Badhoevedorp. Hun gemeenschap bestaat uit ongeveer honderd Irakese en Syrische gezinnen uit heel Nederland die voor de deels Arabische en deels Syrische (Aramees dialect) diensten naar de kerk komen. Deze erediensten wijken niet af van wat men in het land van herkomst gewend is: een twee uur durende traditionele dienst met veel gezang, onder leiding van de Syrische priester Samuel Abdullah.

Hoewel de jongeren dus vooral met volksgenoten in de kerk zitten, hebben ze wel contact met Nederlandse christenen. Wat zijn de verschillen tussen Irakese christenen en Nederlandse katholieken? Omar: �Wij zijn wat traditioneler. Wij proberen de tradities te houden omdat we daaraan gehecht zijn. In Irak wordt je al van kleins af aan meegenomen naar de kerk. Je hebt daar mensen die je tegen willen houden, die je willen weghouden van de kerk. We merken de vervolging, maar willen vasthouden aan onze godsdienst. Natuurlijk is dat moeilijk, maar je doet het voor jezelf en voor God.�

Anmar: �In Irak kies je bewust voor je geloof omdat er grote druk wordt uitgeoefend om het op te geven. Het is een kwestie van leven en dood. In Nederland wordt je geloof op een andere manier op de proef gesteld. Je bent namelijk niet gedwongen om te kiezen voor of tegen Christus.�

Volgens Omar zijn de christenen in Irak ook veel meer ��n. �De Irakese christenen zijn zo kwetsbaar dat ze ��n familie zijn geworden, ongeacht of ze protestants, katholiek of orthodox zijn. Ze proberen elkaar te beschermen.� Anmar voegt toe: �Het is niet zo dat de grenzen vervaagd zijn: de verschillen zijn er nog, maar de overeenkomsten zijn groter.�

Terug
Stuk voor stuk zijn de jongeren blij dat ze in Nederland wonen. Toch sluiten ze het niet uit dat ze, als de situatie in hun vaderland zou verbeteren, nog eens terugkeren naar Irak. Reema zou �dolgraag� teruggaan, maar zij weet ook dat het als vrouw extra lastig is om veilig te zijn in haar vaderland.

Omar zou het moeilijk vinden zich weer aan te passen aan de Arabische wereld. �We hopen op een democratische regering die zich niet met godsdienst bemoeit, dan heb je de mogelijkheid om terug te gaan. Maar omdat ik hier opgegroeid ben, zal het lastig zijn qua cultuur. Als je hier al vijftien jaar woont, ben je totaal gewend aan Nederland. �

Saad geeft aan dat hij het wel zou zien zitten om in Irak voor een Nederlands bedrijf te gaan werken. �Als ik terugga naar mijn geboorteland, ga ik terug als Nederlander.�

Alleen Anmar gelooft niet dat hij ooit weer terug zal gaan naar Irak. �Dit is mijn thuis. Hier ben ik welkom, hier heb ik een missie en een doel. De Kerk in Nederland lijdt ook veel en ik geloof dat God een plan had om ons hier heen te brengen. Ik zie het dan ook als mijn rol om de Kerk hier te dienen.�

Wat zou de Nederlandse Kerk kunnen of moeten doen om de vervolgde broeders en zusters in Irak te helpen? �Ik hoop dat de Nederlandse kerken en overheid mee willen denken met de Irakese christenen die Nederland binnenkomen,� adviseert Reema. Anmar vult haar aan. �De Nederlandse Kerk zou meer kunnen doen. Kerkleiders kunnen druk uitoefenen op de overheid in Irak, maar ook op de eigen overheid, op de internationale gemeenschap. Om zo christenvervolging op de kaart te zetten en actie te kunnen voeren. Natuurlijk kunnen we op de eerste plaats bidden, maar we kunnen ook steunprojecten starten. Alle christenen zijn deel van het lichaam van Christus. En als er een lid lijdt, lijden alle leden. De Nederlandse Kerk zou onze pijn meer moeten voelen en in het besef dat we ��n zijn ook meer actie moeten voeren. �

Toekomst
Dagelijkse moordpartijen, aanhoudend geweld: de toekomst van christenen in Irak ziet er op het eerste gezicht niet rooskleurig uit. Saad verwacht dan ook dat er geen christen in Irak overblijft op deze manier. �Als de situatie binnen twee � drie jaar niet verbetert, zal er over zo�n vijf jaar niemand over zijn,� verwacht hij. Reema denkt er hetzelfde over. �We zijn dan compleet uitgewist, bestaan alleen nog in de geschiedenisboeken. Daar vrezen we voor.� Anmar verwacht dat het zover niet zal komen. �De kerkleiders staan voor een dilemma: ze willen christenen niet oproepen het land te verlaten, want dan heb je geen christendom meer in Irak, geen gemeenschap. Christenen zijn het licht van de wereld en als zij verdwijnen, gaat dat licht uit. Aan de andere kant kunnen ze mensen niet verbieden te gaan en is de situatie erg heftig. Ik geloof echter niet dat God het toelaat dat Zijn Kerk verdwijnt in een gebied waar het evangelie al in de eerste eeuw werd verkondigd. In Johannes 15 en 16 waarschuwt Jezus ons, Zijn volgelingen, al voor christenvervolging en voor een tijd waarin mensen God menen te dienen door de volgelingen van Christus te doden. Dit is zo�n tijd, de vervolgers denken echt dat ze hiermee God dienen. De wereld kan de Kerk van God echter niet uitwissen. Dat lijkt soms wel te gebeuren, maar tegelijkertijd zie je een trend van groei van de ondergrondse Kerk. Ondanks tegenslagen houdt de Kerk vol.�

Feiten

- In Irak is 98 procent van de bevolking moslim, twee procent christen

- De kerk in Irak ontstond al in de eerste eeuw. Mesopotami�, het land tussen de twee rivieren, het huidige Irak, werd namelijk al in de eerste eeuw bereikt met het evangelie van Jezus Christus.

- Van de ongeveer 1,2 miljoen christenen in Irak zijn er nog zo�n 300.000 over (exacte cijfers zijn niet bekend).

- Een aantal christenen in Irak spreekt Aramees, de taal van Jezus. In de Ottomaanse tijd was het verboden in de steden een andere taal te spreken dan het Algemeen Beschaafd Arabisch. Hoewel daar in dorpen minder controle op was, werd het Aramees uiteindelijk steeds minder gesproken. Wel werd deze taal behouden in de Kerken.

Door: Jilke Tanis - Foto: Erik van den Boom

De Lijkwade van Turijn: mysterieuze getuige van Jezus

Voor d� pelgrimtrekker van 2010 bent u helaas al te laat. U zult tien jaar moeten wachten op een volgende kans om hiervoor af te reizen naar Turijn. Meer dan twee miljoen mensen veroverden tussen 12 april en 23 mei wel een reisbewijs naar de Noord-Italiaanse stad. Ze gingen niet omdat er Fiatjes in de aanbieding waren! Ze namen de moeite lang in de rij te staan voor een kerk om eenmaal binnen een paar minuten de Lijkwade van Turijn van heel dichtbij te kunnen bekijken. Wat zagen ze daar en wat bewoog hen?

De Lijkwade van Turijn is een lange witlinnen doek. Ooit is die gebruikt om iemand in te begraven. Toen de doek later werd opengevouwen, waren de bloedsporen en de afdrukken van het lichaam zichtbaar. Het is een uniek voorwerp op de wereld. Temeer omdat ervan wordt gezegd dat het de doek is, die bij de begrafenis van Jezus is gebruikt. Dat zou betekenen dat het bloed �n de afdruk rechtstreeks van het lichaam van Jezus komen.

Wat zegt de wetenschap hierover?
Vanaf de jaren zeventig in de vorige eeuw is er een serieus wetenschappelijk onderzoek gaande naar de herkomst van dit doek. Dat heeft al veel gegevens opgeleverd. Het bloed is echt bloed, type AB. De afdruk is vanuit een dood lichaam ontstaan. De desbetreffende persoon, een man, was ongeveer 1,80 lang, woog ongeveer 85 kilo en was tussen de 30 en 40 jaar oud en was van Joodse herkomst.

In het weefsel zitten plantenpollen die afkomstig zijn uit Frankrijk, Turkije en Isra�l. Bij de voeten en knie�n vond men sporen van een vrij zeldzame soort aragonietgruis, die ook in de straten van Jeruzalem voorkomt. Weefwijze en naaiwijze zijn typerend voor een Joodse herkomst uit de eerste eeuw.

Eeuwenlang werd de doek bewaard in Edessa, het huidige Urfa in Turkije. Al in de zesde eeuw werd daar de afdruk van het gezicht nageschilderd om iconen van Jezus te maken. Een ooggetuigenverslag uit het jaar 944 vertelt hoe deze doek als relikwie plechtig Constantinopel (nu Istanbul) werd binnengedragen.

Die stad werd in 1204 geplunderd door westerse kruisvaarders. Zij brachten de veroverde schatten, waaronder de Lijkwade, naar Frankrijk. Deze duikt op in het dorpje Lirey en bevindt zich later in Chambery, waar de doek wordt geschonden door vuur en water bij een brand in 1532. Sinds 1578 is de Lijkwade in Turijn. Deze lijst met feiten kan nog verder worden aangevuld. Dit alles bij elkaar maakt het hoogstwaarschijnlijk dat we inderdaad met de grafdoek te maken hebben, die van Jezus is geweest.

Wat vindt de Kerk van het wetenschappelijk onderzoek?
De katholieke Kerk spoort dit wetenschappelijk onderzoek aan en werkt eraan mee. Zolang dit geen definitief oordeel kan geven, zal de Kerk zich ook niet definitief uitspreken. Buiten het wetenschappelijk circuit circuleren echter allerlei hypothesen. Deze vari�ren van de mening dat Leonardo Da Vinci de maker is tot en met de bewering dat de afbeelding bewijst dat Jezus niet echt dood was. Tegenover het serieuze onderzoek houden deze beweringen geen van alle stand. Ook de C-14 meting niet, uit 1988, die de oorsprong van het doek dateerde in de Middeleeuwen. Deze slecht voorbereide meting werd uitgevoerd op een te sterk vervuild stukje van de Lijkwade en is daarmee onbetrouwbaar gebleken.

Wat is er precies te zien in Turijn?
De Lijkwade is vooral een voorwerp om naar te kijken (zie foto). Het is een lang smal doek van 1,13 bij 4,40 meter. Wat als eerste opvalt, zijn de sporen van de brand uit 1532, in de vorm van �kiezen�. Daartussen is de afdruk van het lichaam te zien, de voorkant en de achterkant. Door er langer naar te kijken wordt de afbeelding duidelijker. Bij de voorzijde is het gezicht goed herkenbaar, evenals de samengevouwen armen en een bloedspoor op een van de polsen. Op de achterzijde vallen vooral de �geselingwonden� op over het hele lichaam en onderaan de afdruk van de voetzolen met bloedsporen. Door nog eens de afbeelding langs te gaan, komen andere details naar voren: op het voor- en achterhoofd de bloedsporen van scherpe doornen, in de linkerzijde een gapende wonde met de golf bloed die over de rugzijde verder loopt en de naar elkaar toegebogen knie�n. De afbeelding heeft geen contouren en lijkt daarmee altijd wat te ontsnappen aan onze blik. De bloedsporen kleuren na zoveel eeuwen rood-violette en de afbeelding is sepia-achtig.

Wat laten fotonegatieven zien?
In 1898 werden de eerste foto�s van de doek gemaakt en de fotograaf Secondo Pia ontdekte dat de negatieven een prachtig beeld gaven. Dat lag voor de hand: als afdruk is de afbeelding zelf een negatief. Het negatief van het negatief haalt iets van het oorspronkelijke lichaam naar voren. Juist de negatief-afdrukken maken de afbeelding veel harmonieuzer, zeker die van het gezicht (zie foto�s).

In de jaren zeventig ontdekten wetenschappers, dat de afbeelding ook 3-D eigenschappen heeft. Bovendien zagen ze dat de afdruk aan de uiterste oppervlakte zit. Deze is dus beslist niet geschilderd, ingebrand of door zweet ontstaan. Een kortstondige energie-overdracht van het lichaam op het doek verklaart de afbeelding nog het beste.

Niemand heeft iets dergelijks nog kunnen nabootsen op een manier die beantwoordt aan alle eigenaardige eigenschappen van deze afbeelding. Bovendien geven de afbeelding en de bloedsporen geen elke aanwijzing voor wat er met het lichaam is gebeurd. Was het lichaam vergaan, dan was ook het linnen vergaan. Was het lichaam uit de doek weggehaald, dan zou dat te zien moeten zijn in vervormingen bij de bloedsporen. Geen van beide is gebeurd. Wat dan wel? Uiterst merkwaardig is, dat de afdruk een beetje vervormd is. Ze lijkt ontstaan te zijn vanuit het lichaam op een moment dat het doek iets gestrekt werd. De Lijkwade is dus echt een mysterieus fenomeen. Menig wetenschapper en �hobbyist� komt er niet meer van los, wanneer hij eenmaal weet welke raadsels nog om beantwoording vragen.

Is het een icoon van de gekruisigde en verrezen Heer?
De afbeelding van de Lijkwade is een directe illustratie van het lijden, sterven en begraven van Jezus. Wat we daarover in de Evangeli�n lezen, is hier te zien. De evangeliewoorden krijgen een indringende betekenis door de sporen op de Lijkwade. De doornenkroon blijkt een doornenkap te zijn geweest over het hele hoofd heen. En het is op basis van deze afbeelding dat artsen ontdekten hoe gruwelijk de dood aan een kruis is. Het gaat niet om een stil hangen tot de dood erop volgt. Het lichaam van de gekruisigde wordt door wrede stuiptrekkingen op en neer bewogen in een constante strijd tegen ondragelijke pijnen in armen, borst en benen.

Wie had ooit kunnen denken dat de zijdewonde van Jezus na te meten zou zijn en de golf van �bloed en water� (Johannes 19, 34) zichtbaar zou blijven op doek, de eeuwen door. Jozef van Arimathea �nam het lichaam mee, wikkelde het in een zuiver linnen doek en legde het in het nieuwe rotsgraf dat hij voor zichzelf had laten uithouwen.� (Matte�s 27, 59) Draagt de Lijkwade ook een spoor van de verrijzenis in zich? Zou het moment van de verrijzenis niet het moment geweest kunnen zijn dat de afbeelding ontstaan is op een doek die dan langzaam in elkaar zeeg?

Is het bewijsmateriaal voor de Kerk?
Jezus� gelaat op de Lijkwade is sereen en vredig. Paus Benedictus citeerde afgelopen 2 mei, toen hij in Turijn was, een kerkvader: �De Koning slaapt�. Maar dan wel om weer te ontwaken. Jezus is dood, maar dan wel om weer te verrijzen. Van dit gezicht gaat een stille troost uit, dat de dood en het kwaad niet het laatste woord hebben. De afbeelding van de opengevouwen Lijkwade wil niet zozeer bewijzen, maar vooral verwijzen naar Jezus die het Leven en de Verrijzenis is. Daarom kwamen meer dan twee miljoen mensen naar Turijn. Daarom zijn er ontelbaren over de wereld, die steeds weer opzien naar dit gezicht en deze afbeelding. Bij de Lijkwade past dit woord van Jezus uit de Openbaringen (1,18): �Ik was dood, maar zie Ik leef.�

Door: pastoor Jeroen Smith

Ark van Noach boven water...

Begin dit jaar ging het nieuws de wereld in dat de Ark van Noach is gevonden op de Turkse berg Ararat. Een team van Chinese en Turkse documentairemakers toonde beelden van een houten constructie op 4000 meter hoogte. Het hout is volgens testen zo�n 4800 jaar oud.

De constructie ligt bedolven onder ijs en rotsachtige grond. De ingang bevindt zich op drie meter diepte onder de grond en moest worden uitgegraven. Volgens de Nederlander Gerrit Aalten die al 35 jaar onderzoek doet naar de Ark en nu deel uitmaakt van het onderzoeksteam, is hiermee substantieel bewijs geleverd dat de Ark is gevonden.

Wat de documentairemakers aantroffen wijst volgens Aalten zonder twijfel op resten van de Ark. �Er zijn ruimten gevonden die lijken op stallen. Er ligt een balk met acht pinnen met vierkante koppen, waarschijnlijk bedoeld om dieren aan vast te binden. Er bevindt zich een boomstam met traptreden erin, niet geschikt voor dieren, wel voor mensen� Er zijn deurtjes van 1 bij 0,5 meter gevonden, waar alleen dieren door kunnen. Ook is er aardewerk aangetroffen: schalen en voederbakken.�

Aalten vertelt verder dat een van de teamleden tijdens zijn speurtocht in de Ark uitgleed en aan het einde van een gang belandde. Hij kon zes meter naar beneden en zes meter naar boven kijken, twaalf meter bij elkaar. De documentairemakers raakten onder de indruk van het technisch vernuft wat zij zagen. �Zij troffen hoogwaardige houtverbindingen aan. Veel planken zijn schuin afgewerkt en laten op de hoeken een zwarte substantie zien. We weten vanuit de Bijbel dat de Ark met pek was afgewerkt.�

Wereldwijd haalde dit nieuws de pers, hoewel het in Nederland nogal stil bleef rond deze spectaculaire vondst. Ook reageerden sceptici wereldwijd om het hardst met ontkrachting en ontkenning van het nieuws. Wie zelf kennis wil nemen van de onderzoeksgegevens kijkt op de Chinese site met Engelse vertaling van de onderzoekers: www.noahsarksearch.net. Daar is ook de video te zien die in de gevonden constructie werd gemaakt.

Bron: www.refdag.nl - Foto: iStock

Wesley Sneijder katholiek gedoopt

Voetballer Wesley Sneijder is sinds enkele maanden katholiek. Hij gaat regelmatig naar de kerk en heeft altijd een rozenkrans op zak. Hij vertelt in het Algemeen Dagblad dat hij kort- geleden in Itali�, waar hij voetbalt voor de Milanese club Internazionale, is gedoopt.

'Ik heb altijd geloofd, maar was niet katholiek. In Milaan heb ik met bepaalde spelers gesproken en ik heb heel veel contact met de priester van de club.'

Het was zijn verloofde, Yolanthe Cabau van Kasbergen, die Wesley introduceerde in het katholicisme. 'Ik ben niet gelovig opgevoed, maar kwam een vrouw tegen die wel zo is opgegroeid. Ze is gedoopt en heeft haar communie en vormsel gedaan. Ik wilde me meer in het geloof verdiepen en heb er veel met Yolanthe over gesproken.'

Het aanstaande huwelijk (het tweede voor Wesley) was ook een duw in de goede richting. 'Wij trouwen straks ook voor de Kerk in Itali�, dan moet je wel katholiek zijn en gedoopt.'

In Milaan gaan Wesley en Yolanthe regelmatig naar de mis en het geloof maakt deel uit van hun dagelijkse leven. Wesley: 'Ik heb van Yolanthe een rozenkrans gekregen. Die is gezegend door een priester. Elke ochtend bid ik samen met Yolanthe een stukje van de rozenkrans.'

De voetballer voelt zich goed bij het geloof. 'Ik doe alle dingen die erbij horen. Wat moet, dat doe ik. Ik ga nu echt veel makkelijker door het leven dan voorheen.'

Verboden
Overigens verbood de FIFA alle religieuze uitingen tijdens het WK ten strengste . Met name de katholieke en daarin expressieve Brazilianen waren gewaarschuwd.

Het mediahoofd van de Engelse voetbalbond FA verbood bovendien de spits van het nationale team Wayne Rooney (24) over zijn katholieke geloof te spreken. Rooney wilde volgens mediaberichten tijdens een journalistenronde in het Zuid-Afrikaanse Rustenburg uitleggen waarom hij een rozenkrans draagt. Toen een journalist door wilde vragen, kwam mediamanager Mark Whittle van de FA tussenbeide: 'Wij praten niet over religie.'

Eerder had Rooney gezegd dat hij de rozenkrans sinds nu vier jaar draagt, ook tijdens de training. 'Natuurlijk kan ik die niet tijdens het spelen dragen', zei hij en voegde eraan toe: 'Het is mijn geloof.'

Bronnen: Algemeen Dagblad en www.katholieknieuwsblad.nl - Foto: Peter Smulders

De Inspiratietrofee gaat naar: Scaledogs

Sinds 2005 is Cana de onafscheidelijke partner van Ilse Peeters. De lieve golden retriever/ Mechelse herder � die ze gekregen heeft van Scale Dogs, hondenschool voor blindengeleidehonden - fungeert als haar ogen en helpt bij haar sociale contacten. �Dankzij Cana komen mensen een praatje maken. En ze begeleidt me bijvoorbeeld van en naar het werk met de trein. Dat heeft ze geleerd via Scale Dogs. Ze leiden de honden echt op in de woon- en leefomgeving van het toekomstige baasje. En als er iets is, kan ik op hen beroep doen. Altijd. Bij Scale Dogs zet men zich enorm in voor de geleidehonden �n hun baasjes. Dus ja: ze verdienen die Inspiratie Trofee echt wel!�

�Een hond kan een mensenleven veranderen�

De hondenschool Scale Dogs in Watermaal-Bosvoorde legt zich toe op de africhting van blindengeleidehonden. De vereniging is opgericht in 1990 als vzw door een Brusselse service club: Kiwanis Scale.

Scale Dogs stelt geleidehonden gratis ter beschikking aan slechtzienden of blinden.Zo�n geleidehond is een hele hulp voor iemand die niets of maar heel weinig ziet. �Vroeger had ik een witte stok, maar dat schrikt mensen enorm af�, getuigt Ilse Peeters die ziend geboren is en langzaam blind is geworden. � Met mijn geleidehond Cana is die drempel er niet. Integendeel. Mensen knopen spontaan een gesprek aan met mij. Cana is altijd bij mij, en we kennen elkaar door en door. Ze pendelt mee met de trein naar mijn werk.�

Training op straat
�We leiden onze honden inderdaad op voor mensen met een visuele beperking die regelmatig op de baan zijn�, zegt Marianne Slingerland, de directrice van Scale Dogs. �Wij trainen onze honden op straat omdat dat ook later hun werkomgeving wordt. Om de hond in het begin van de opleiding niet aan al te veel prikkels bloot te stellen werken we dikwijls in de omgeving van het metrostation Stokkel. Dat ligt aan de rand van Brussel, maar zonder de echte drukte. Daarna zoeken we moeilijkere en drukkere situaties op.�

De hondeninstructeurs moeten behalve een liefde voor honden en mensen ook een goede gezondheid hebben. �Gemiddeld stappen we ruim vier uur per dag. Vooral met jonge honden is het intensief werken omdat ze nog onvoorspelbaar reageren.�

Scale Dogs kiest zorgvuldig jonge pups uit bij fokkers en plaatst ze vervolgens voor een jaar bij een gastgezin: vrijwilligers die onder begeleiding en toezicht een pup opleiden. �We hebben enkele trouwe gastgezinnen � sommige hebben al vijf keer een pup opgevangen � maar we zijn altijd op zoek naar nieuwe gastgezinnen. Er is immers veel vraag naar geleidehonden. Er is een wachtlijst van ruim anderhalf jaar.�

Trouwe metgezel
Een geleidehond opent een nieuwe wereld voor zijn levensgezel. Het is wetenschappelijk aangetoond dat een hond een positieve invloed heeft op de gezondheid. Een hond is een trouwe vriend en veel mensen met een handicap zijn alleenstaand. Bovendien doet de aanwezigheid van een assistentiehond mensen veel makkelijker praten.

Precies omwille van de sociale toegevoegde waarde van de honden, zoeken de mensen van Scale Dogs naar honden met een grote aaibaarheidsfactor zoals labradors. �Toch mogen assistentiehonden niet geaaid of geknuffeld worden door andere mensen dan het baasje�, benadrukt Marianne Slingerland. Het leidt de hond af van zijn werk. Daarbij komt dat de honden geleerd hebben dingen te doen omwille van een beloning. Als iemand anders de hond knuffelt zonder opdracht, waarom zou de hond dan nog moeite doen?�

Grote sociale rol
Na het jaar in een gastgezin en een medische keuring bij de dierenarts leidt Scale Dogs de honden op in de hondenschool en op straat. In de taal van het toekomstige baasje. Zo is er nu een hond in opleiding die Engelstalige commando�s aanleert. Elke geleidehond leert tussen veertig en zestig commando�s aan, afhankelijk van wat men van de hond verwacht. Om in het verkeer te gaan zijn al zowat veertig commando�s nodig.

Toch is een geleidehond voor iemand met een gezichtsbeperking m��r dan een paar reserveogen. Het wordt een onafscheidelijke partner. �Het duurt wel een tijdje vooraleer zo�n hechte band is opgebouwd tussen de geleidehond en het baasje voor wie hij werkt�, weet Marianne Slingerland. �Maar als die band er is, dan gaat voor de mensen een andere wereld open. Hun onafhankelijkheid vergroot en ze komen nu ook voor het plezier buiten.�

Een geleidehond is voor slechtzienden en blinden dikwijls hun allerbeste vriend en soulmate. De hondenbaasjes zijn Scale Dogs dan ook heel dankbaar. En die dankbaarheid is voor Scale Dogs dan weer een reden om er elke dag enthousiast tegenaan te gaan.

De opleiding van geleidehonden kost veel en Scale Dogs biedt hun honden gratis aan de visueel gehandicapte personen. De vereniging is dus constant op zoek naar financi�le steun. U kunt Scale Dogs steunen op rekeningnummer 001-2623802-28 (IBAN: BE37 0012 6238 0228 BIC: GEBABEBB). Giften vanaf 30 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

www.scaledogs.be

Door: Katleen van Landschoot

SPREEKUUR: Hoogbegaafd

Ik lees de laatste tijd steeds meer over hoogbegaafdheid. Ik herken daar veel dingen in. Ik moest me altijd inhouden en verveelde me enorm. Daardoor vond ik slecht aansluiting bij anderen. Hoe kan ik ontdekken of ik inderdaad hoogbegaafd ben? En wat kan ik doen om mij lekkerder in mijn vel te voelen?

Wanneer je het vermoeden hebt dat je hoogbegaafd bent, dan zou je een keer de test kunnen doen op www.mensa.nl. Als blijkt dat je bovengemiddeld scoort, dan kun je uitgenodigd worden voor een offici�le test. Het zal op zichzelf niet zoveel oplossen als je weet dat je hoogbegaafd bent, maar het kan wel de puzzelstukjes van je leven in elkaar laten vallen. Het feit dat jij je altijd moest inhouden, betekent dat jij niet je leven hebt kunnen leiden zoals het bedoeld was. Dat is droevig. Sta stil bij de pijn die het je gekost heeft.

Vervolgens is het tijd daar verandering in aan te brengen. Misschien betekent dit wel dat je meer uitdaging moet gaan zoeken in de bezigheden die je nu hebt. Of wellicht kun je er nog iets bij doen wat jouw hersenen uitdaagt. Of zoek er een nieuwe hobby bij. Ga iets leren waar je nog niets vanaf weet. Belangrijk is het ook om creatief bezig te zijn. Hoogbegaafde mensen hebben meer nog dan anderen, creativiteit nodig waarin ze zich kunnen uiten.

Het zou fijn zijn wanneer je mensen om je heen zou kunnen verzamelen die met je mee kunnen denken en praten op jouw niveau. Al is het er maar ��n, met wie je echt goed de diepte in kan gaan. Op die manier zul je je minder onbegrepen en eenzaam voelen. Mocht je hoogbegaafd zijn, dan zou je ook lid kunnen worden bij mensa.

Maar het is uiteraard een grotere uitdaging om binnen je eigen omgeving uitdagingen te vinden, zodat je niet het gevoel hebt dat je op een eilandje leeft. Misschien kun je met anderen gaan sporten. Voor jou een gelegenheid niet te veel in je hoofd te zitten en tegelijkertijd de mogelijkheid aansluiting te vinden bij mensen om je heen.

Succes!

Carianne Ros-van Dok

Lifestyle therapeute

STELLING: betere huwelijksvoorbereiding voorkomt scheiding

De stelling van vorige keer luidde: �Het aantal gescheiden ouders groeit, ook binnen de Kerk. Door betere huwelijksvoorbereiding zou dat voorkomen kunnen worden�. Op de site vinden de meeste stemmers (49) dat dit zeker waar is. Zo�n belangrijke stap kun je niet zomaar onvoorbereid nemen. 41 stemmers denken dat betere huwelijksvoorbereiding niet zal helpen omdat er altijd een moment kan komen dat het gewoon niet meer gaat in het huwelijk. 44 stemmers verwachten dat het effect van huwelijksvoorbereiding van geval tot geval zal verschillen.

Marina van den Bosch is ervan overtuigd dat een degelijke huwelijksvoorbereiding nodig is. �Sommige mensen trouwen voor de Kerk omdat dat er voor hun gevoel �bijhoort�. Het geeft cachet aan de bruiloft, maar met geloof heeft het weinig te maken. Als vanuit de Kerk wordt verteld waar het om gaat en dat het huwelijk ook een sacrament is, maken veel stellen volgens mij een bewustere keuze. Ze gaan dan ook beter beseffen dat je niet mag scheiden van de Kerk. Wie aan het huwelijk begint in het besef dat het voor altijd is, denkt toch wel even beter na voordat hij of zij definitief �ja� zegt. Dit voorkomt waarschijnlijk spijt achteraf, als het te laat is.�

Panellid Rodenburg schrijft dat het erop lijkt dat de stelling volkomen waar is, met dien verstande dat we moeten aannemen dat het ego�sme van de mens onuitroeibaar is. Volgens hem moeten we �betere, onophoudelijke voorlichting geven aan jonge (en oudere) mensen over de spirituele noodzaak om bij elkaar te blijven. Ondanks de, in zo�n nauw contact tussen twee mensen, onvermijdelijke conflicten�� De bewoordingen van die voorlichting en het vinden van de juiste gelegenheid voor het geven ervan, laat Rodenburg graag over aan deskundigen.

De nieuwe stelling luidt:

Iedere christen zou, net als moslims, minstens ��n keer in het leven op pelgrimstocht moeten gaan.

Stuur uw reactie naar info@inspiratiemagazine.nl of Postbus 1557, 5200 BP, �s-Hertogenbosch.

de Pastorie: Joanne's blog

Onder de titel �de Pastorie� houdt Joanne elke week een blog bij van haar belevenissen als vrouw van pastoraal werker Bart. Plaats van handeling blijft geheim en de namen zijn pseudoniemen, want Joanna is wel heel openhartig over haar dagelijkse avonturen in de Pastorie�

4 Zurig
Vandaag moest ik voor het eerst na drie weken verhuisvakantie weer aan het werk. Met frisse tegenzin stapte ik �s ochtends om half acht op de fiets richting kantoor. Onderweg dacht ik na over de reacties die ik van collega�s had gekregen op het bericht dat we in een pastorie gingen wonen, omdat Bart nu na zijn studie echt aan de slag ging als pastoraal werker. �Misschien kan hij eindelijk iets veranderen aan al die achterhaalde toestanden in de Kerk. Zo�n paus is toch niet meer van deze tijd, als je denkt aan al die aids in Afrika.� Ik moest een diepe zucht onderdrukken. Het zijn altijd dezelfde uitgekauwde en massamediaal ge�ndoctrineerde kritieken die je krijgt op de Kerk, vaak als eerste van hen die zelf nog katholiek gedoopt, gevormd en soms getrouwd zijn. Dat de kerken juist in Afrika een geweldige groeiperiode doormaken weten ze niet. En dat diegenen die in het rond vrijen zonder condooms, om redenen die laten we wel wezen nul komma niks met de Kerk van doen hebben, toch al niet naar de paus luisteren, daar denkt ook niemand over na. Kerk, geen condooms, aids, zo klaar als een klontje, redeneert men ondoordacht. Ik wond me er al weer flink over op en kwam enigszins verhit op kantoor aan. Het warme welkom van bevriende collega�s deed me goed en het zurige �We beginnen nog steeds om half negen� van mijn chef - ik was drie minuten te laat - heb ik maar van me af laten glijden.

3 Lievelingsfruit

Tot nu toe hebben we nog niet echt goed geslapen in ons nieuwe huis. We horen allerlei nieuwe geluiden en het ruikt nog indringend naar verf. Gelukkig hebben de kinderen daar geen last van. Bekaf van alle nieuwe indrukken slapen ze als roosjes in hun knusse kamertjes. Maar �s ochtends zijn ze vanaf half zeven weer paraat en fris, terwijl wij mopperend de dekens over ons hoofd trekken. Berend denkt met weemoed aan ons oude huis. �Wonen daar nu andere mensen, mam? Is mijn kamer nu van een ander kind?� �En de aardbeitjes in de tuin waren bijna rijp�, voegt Marieke er snikkend aan toe, �die gaan die andere mensen nu zeker allemaal opeten.� Het leed over het verlies van haar lievelingsfruit is niet te overzien en met die aardbeitjes raakt ze bij mij ook een gevoelige snaar. Ok�, Bart heeft de baan die hij graag wilde, die past bij zijn, nee onze roeping. Dit huis is groter en mooier dan ons oude huis. Er zit bovendien een enorme tuin bij. Maar alle zorgvuldig opgekweekte fruitboompjes en �struikjes in ons vorige tuintje waren me zo dierbaar. Dit jaar plukt iemand anders daar de vruchten van of erger nog, ze halen alles eruit om te vervangen voor een low maintenance tuin. Steen, weinig onderhoud, ideaal voor drukke tweeverdieners. Ik knuffel Marieke en Berend tegen me aan. �Die schoonmaakmevrouw, komt die nu ook bij ons wonen?�, wil Berend weten. Verbaasd kijk ik hem aan. �Ze zei gister dat we geen rommel mochten maken in de gang. Ze zei dat het haar gang was, maar dit is toch ons huis?� �Ze bedoelt het niet kwaad�, bromt Bart van zijn kant onder de dekens. Hm.

2 Mosterdgeel

We zijn over. Alles staat vol met dozen, maar de muren hebben dankzij de hulp van vrijwilligers uit de parochie, de gewenste kleuren. De gordijnen hangen en de meeste meubels staan. Het ziet er gezellig en vrolijk uit, al is het niet volgens ieders smaak. De mevrouw die sinds Willibrord en Bonifatius de lage landen ontdekten de scepter zwaait over de schoonmaak van de pastorie, was bepaald niet gecharmeerd van de combinatie mosterdgeel met antiekblauw in onze keuken. �Het is altijd gewoon, fris wit geweest. Wit geeft ruimte en het lijkt meteen schoner, ja dit wordt wel even wennen�, sprak ze grimmig optimistisch. Hoezo, wennen, dacht ik bij mezelf, wij wonen hier nu toch? �Ach, wij zijn al lang gewend aan dit soort kleuren, hadden we in ons vorige huis ook,� zei ik dus monter. Ze keek me aan alsof ik een onverbeterlijke puber was met bizarre smaakneigingen. �Ok�, klonk het langgerekt. �Misschien kun je het beste nu even de hal dweilen, nu iedereen weer weg is. Al dat vuil van de inloop is geen gezicht�, commandeerde ze vriendelijk doch beslist. Ze hees zichzelf in haar jas, klaar om te vertrekken. �Nu redden jullie het wel h�, en als je de gang doet zou ik meteen even een sopdoekje over de deur halen. Al die vingers��
�Het is een goed mens�, bezweert Bart als ze weg is. �Echt, ze heeft het hart op de goede plek, ergens onder die formidabele boezem��

1. Kennismaking

Het is officieel. We gaan verhuizen naar de pastorie. Bart gaat als pastoraal werker aan de slag en voor mij blijft alles verder bij het oude. De kennismaking met het parochiebestuur verliep overigens op zijn zachtst gezegd wat stroef. De gezette, besnorde, bebrilde en strak in het pak gestoken bestuursvoorzitter liet meteen weten wie de baas is in zijn kerk. Hij dus. Hij zei het niet letterlijk, maar de volgorde waarin zaken gedaan worden, maakte meteen duidelijk dat elke beslissing door hem bekrachtigd zou moeten worden. Bart reageerde tactisch, maar ik zag bij de andere bestuursleden signalen die varieerden van passieve onderdanigheid tot langdurig opgekropte ergernis. Ik maakte nog de blunder door Heer Voorzitter luchtig met zijn voornaam aan te spreken, omdat de andere leden zich ook zodanig hadden voorgesteld. Door mij nadrukkelijk met mevrouw � aan te spreken werd dit subtiel doch met zorgvuldig gedoseerde afkeuring gecorrigeerd. Onze lieve Heer moge ons bijstaan, ik maak me nu al zorgen om die man en Bart had ook niet zo lekker geslapen na de kennismaking. Gelukkig is er de pastorie. Prachtig groot huis met sfeervolle details. Wel vraag ik me af wat het voor onze privacy zal betekenen, met al die parochieactiviteiten op de benedenverdieping�

Joanne.

SPREEKUUR: eerst verrezen

In het vorige nummer schrijft pastoor Ad Verrest met de woorden van Paulus dat �Jezus de eerste is die uit de doden is opgestaan.� Maar Lazarus dan? In de bijbel lees ik dat Jezus hemtot leven heeft gewekt toen hij al vier dagendood in het graf lag . Was hij dan niet de �eerste�? - J. Spoor

We mogen er in ons geloof vanuit gaan, dat Lazarus inderdaad uit zijn doodsslaap is opgewekt, zoals we dat ook mogen aannemen van het dochtertje van Ja�rus en de zoon van de weduwe van Na�m. De evangelies zijn geen sprookjes met een louter symbolische betekenis, maar geloofsverhalen over historische gebeurtenissen uit het leven van Jezus. Alle verhalen over Jezus dienen dus om vanuit het geloof in God de betekenis van Jezus te duiden.

Dit geldt ook voor de verhalen over de opwekking van Lazarus ende twee anderen. Deze zijn vertelt om in ons het geloof te voeden dat Jezus de Messias is. Deze gebeurtenissen maken duidelijk dat overal waar Jezus langskomt, wonderbaarlijke dingen gebeuren. Dit als tekens van het feit dat in Hem Gods Rijk in de kracht van de Geest is doorgebroken in onze verlamde, verblinde, verslaafde en doodse wereld. Rond Jezus gebeuren precies die tekenen die de profeten (vooral de profeet Jesaja) hebben voorzegd voor de tijd waarin de Messias op aarde zijn zending zou opnemen. Lammen gaan lopen, blinden kunnen zien, gevangenen worden bevrijd en zelfs doden opgewekt.

Daarmee komt terecht de vraag op: zijn er dan al mensen verrezen v��rdat Jezus zelf uit de dood zou verrijzen? Is Hij dan toch niet de �eerste die uit de doden is opgewekt�, zoals de apostel Paulus schrijft?

Het antwoord op deze vraag gaat uit van een wezenlijk verschil tussen de opwekking van Lazarus, de jongen uit Na�m en het dochtertje van Ja�rus (allen v��r Pasen) enerzijds en de opwekking van Jezus met Pasen. De eerste drie kregen door toedoen van Jezus hun aardse leven �tijdelijk� terug; zij mochten hun aardse leven voor een bepaalde tijd voorzetten in hun oude lichaam (een soort reanimatie).

Jezus ontving met zijn opstanding voor onbepaalde tijd een verheerlijkt leven, dat wil zeggen volledige deelname aan het onsterfelijke leven van God. Hij was definitief voorbij de dood. Het nieuwe leven dat Jezus in kracht van de scheppende Geest ontving, had zijn oude aardse lichaam compleet omgevormd tot een nieuw lichaam (een pure transformatie). Het verschil met Lazarus is dus dat Jezus niet is teruggekeerd naar zijn aardse en sterfelijke manier van mens-zijn. Jezus kreeg met zijn opwekking een ander �geestelijk lichaam� (zoals Paulus het onsterfelijke, verheerlijkt lichaam noemt) dat volledig bezield en bewogen wordt door de Geest van God.

Het terugkrijgen van het aardse leven bij Lazarus en de andere twee werd zo een opzienbarende verwijzing naar Jezus� toekomstige en definitieve verrijzenis, een teken dat Hij zelf het volmaakte goddelijk leven in zich droeg. Een teken ook van de komende verrijzenis van alle doden, waarvan Jezus de eerste zou worden met Pasen. Niet voor niets heeft Hij in dat verband van zichzelf gezegd: �Ik ben de verrijzenis en het leven�.

Hoe zal het voor Lazarus en de twee anderen geweest zijn voor een tweede keer te moeten sterven om de eeuwigheid in te gaan? De evangelies zeggen daar niets over. Maar we kunnen wel aannemen dat hun opwekkingservaring, hun enorm geholpen moet hebben om te geloven dat Jezus de Messias was en dat juist Z�jn verrijzenis het begin zou worden van de definitieve verrijzenis van alle doden. Zullen Lazarus en de anderen nog angst hebben gehad voor de dood?

Pastoor Ad Verest

'Geloof is voor mij een verrijking'

De Inspiratie Trofee gaat naar Jaap van Berkel uit Amsterdam

�In 2003 nam ik deel aan een jongerenreis naar Lourdes. Nog regelmatig spreek ik mijn reisgenoten van toen, onder wie Jaap van Berkel. Jaap is steeds betrokken geweest bij allerlei activiteiten van het bisdom Haarlem.Zijn talenten en enthousiasme werden opgemerkt en dit leidde tot het mede-organiseren van grote evenementen als de Wereldjongerendagen (Keulen 2005 en Sydney 2008). Jaap heeft door de jaren heen laten zienhoe leuk het is om jong en katholiek te zijn. Ik hoop dat hij nog lang betrokken blijft bij de Stille Omgang en dat hij met zijn sterke persoonlijkheid en diepe geloof andere jongeren mag raken om Jezus te leren kennen.� (Kim Tran, RKJ Hoorn)

Jaap van Berkel had nooit verwacht dat hij deze keer de Inspiratie Trofee in ontvangst mocht nemen. �Ik schrok en was verbaasd. Ik dacht dat alleen mensen die goed werk verrichten in bijvoorbeeld Afrika daarvoor in aanmerking kwamen.� Toch heeft de 24-jarige Noord-Hollander een mooie staat van dienst als vrijwilliger binnen de katholieke Kerk. Hoe is het begonnen?

�Mijn opa en oma waren al actief binnen de Kerk. Mijn ouders hebben dat meegekregen en aan ons doorgegeven.� Jaap komt uit een gezin van zes kinderen, allen praktiserend katholiek en ook vrijwilliger. �Het is voor ons heel gewoon dat we een steentje bijdragen en bovendien vind ik het leuk om te doen. Op mijn zestiende hoorde ik van de Wereldjongerendagen die in Toronto werden gehouden en ben toen met de reis meegegaan.

Van het een kwam het ander: Jaap ging meedraaien bij het jongerenplatform Haarlem, een soort klankbord van het bisdom. Hij organiseerde een kerstdiner voor alle jongeren van het bisdom en zette zijn schouders onder de Wereldjongerendagen. Alles met evenveel enthousiasme. �Het regelen van allerlei zaken voor de Wereldjongerendagen had ik nooit willen missen. Dat ik zo tegelijkertijd met evangeliseren bezig ben, is mooi meegenomen, maar ik probeer mijn geloof niet aan anderen op te dringen. Meestal begin ik er niet over, maar als het ter sprake komt, ga ik in dialoog: �Heb je er wel eens bij stilgestaan waarom we hier zijn, waar we voor leven?� Het geloof is voor mij een verrijking. Het leven in al z�n facetten waarderen, daar is ieder mens toe geroepen, niet om een afgestompt leven te leiden. Voor een gelovige is het belangrijk open te staan voor anderen. Vaak leidt dat tot begrip. En als katholiek mag je ook je zwaktes tonen. Het feit dat je gelooft, wil niet zeggen dat je perfect bent. Eerder dat je probeert te streven naar perfectie.�

Stille Omgang
Naast zijn drukke baan als assistent facilitair manager steekt Jaap veel tijd in de Stille Omgang, de Amsterdamse bidprocessie die jaarlijks in maart wordt gehouden. �Na de succesvolle Wereldjongerendagen in Keulen, die zo�n 5000 jongeren hadden getrokken, en omdat de Stille Omgang in 2006 haar 125-jarig jubileum vierde, kwam er budget vrij voor een grootser opgezet jongerenprogramma. Daar steken we elk jaar veel energie in en er komen bussen vol jongeren op af.�

Na het avondprogramma lopen de jongeren mee met de Stille Omgang, die midden in de nacht door de Amsterdamse binnenstad trekt. Jaap heeft ook zelf meegelopen. Hoe reageren de omstanders, vaak bezoekers van het nachtleven, op zo�n zwijgende menigte? �Wisselend. Sommigen vragen met verbazing: �Is er iemand dood?� Anderen reageren nonchalant of juist fel. Wanneer iemand echt ge�nteresseerd is, leg ik kort uit wat de Stille Omgang inhoudt. Vaak toont men dan begrip. De stille bidtocht betekent de presentiestelling van Christus in de maatschappij. In zo�n drukke wereldstad is dat een heel bijzondere gebeurtenis.�

Zout der aarde
Jaap gaat veel met katholieke jongeren om. Hoe ziet hij de toekomst van de Kerk? �Ondanks alle activiteiten en initiatieven die ik in mijn omgeving meemaak, toch met verontrusting. De Kerk blijft wel bestaan, maar de stap naar het �instituut� Kerk is voor veel jongeren te groot. Die stap geeft aan dat je duidelijk voor je geloof kiest. Er is angst om zich definitief te binden. Ze staan er wel voor open, maar willen het totaalplaatje met alle regeltjes, normen en waarden nog niet omarmen. Ze proberen vaak wel een relatie op te bouwen met God. Ik denk dat je daardoor wel sterkere gelovigen krijgt, mensen met meer beleving. Veel jongeren waarderen het wanneer de Kerk zegt waar ze voor staat: de Kerk helpt mensen, omdat ze de mens hoog heeft zitten. Je bent als mens veel meer dan een radertje in de maatschappij. Mijn ervaring is dat moeilijke thema�s als abortus en euthanasie op veel meer begrip mogen rekenen wanneer je de tijd krijgt en neemt om het uit te leggen. Dat geldt ook voor bisschoppen en de paus, van wie we in de media dikwijls niet meer dan oneliners horen.�

Een inspirerende jongeman: Jaap van Berkel. Een van zijn creatieve hobby�s is schilderen, wat hij al van kinds af aan doet, soms ook religieuze thema�s. �Ik merk dat mijn geloofsbeleving zich de laatste jaren heeft ontwikkeld en persoonlijker is geworden. Ik ervaar een behoefte aan diepgang in de richting van een persoonlijke relatie met God, wat uiteindelijk het doel van iedere gelovige is, denk ik.�

Ko van den Boom

De Stille Omgang

Een zieke in de Amsterdamse Kalverstraat had de hostie ontvangen, werd onwel en kon deze niet binnenhouden. Zijn braaksel kwam in het haardvuur terecht met het wonderbaarlijke gevolg, dat de hostie de volgende ochtend ongeschonden in de as werd aangetroffen.
Lees meer: http://www.stille-omgang.nl/.

Stelling: het r.-k. kerkvolk gaat door gebrek aan kennis verloren

Het merendeel (66) van de stemmers op de site is het hiermee eens, 46 mensen stemden tegen en 55 weten niet of dit waar is. Nicolet Mulder geeft een persoonlijke reactie. Ze durft niet te zeggen dat het kerkvolk verloren gaat omdat het volgens haar bij het geloof vooral om geloven gaat en dus niet in de eerste plaats om kennis. �Wel zou ik heteen gemiste kans voor mijngeloofsleven vinden als ikgeen opbouwende boekenzou lezen. In contacten met niet-gelovigenwordt vaak met veel bombarie gemeld waarom het van weinig verstand zou getuigen te geloven, terwijl het mijns inziens vaak vooral een gebrek aan kennis is van dieander. Als iemand bijvoorbeeld roept dat 'de moderne wetenschap nu wel afdoende heeft bewezen dat de evolutietheorie de ultieme waarheid is', is het fijn als dat ik iets vande achtergronden ken van creationisme en evolutie.� Kennis vindt ze dus zeker belangrijk. Ze schrijft: �Per slot van rekening worden we opgeroepen met ons hele hart, onze hele ziel �n ons hele verstand God te dienen.� De heer Rodenburg wijt het gebrek aan kennis bij katholieken aan het feit dat Bijbel lezen niet noodzakelijk maar wel nuttig werd geacht. Het bijwonen van de zondagse mis is volgens hem niet afdoende genoeg kennis op te bouwen. �E�n troost. Noch de Kerk noch het katholieke kerkvolk zal verloren gaan. Jezus beloofde dat Hij �bij Zijn Kerk zal zijn tot het einde der tijden�.

J. Leenen onderschrijft de stelling ten volle. Dat het kerkvolk verlorengaat heeft volgens deze schrijver alles te maken met een gebrek aan kennis over de ware betekenis van de eucharistie. En dat komt weer voort uit een summiere voorbereiding op de eerste Heilige Communie. �Heel weinig kinderen komen daarna nog vaak naar de kerk en zouden ze komen dan zou hun kennis van het sacrament niet groter worden. Het is opmerkelijk dat over de eucharistie zelfs op de meeste ge�igende feestdagen zoals Witte Donderdag of Sacramentsdag niet indringend wordt gesproken.� Leenen omschrijft Nederland als missiegebied, met moderne, christelijke heidenen. �Het bekeren van heidenen is een christelijk werk, maar het bekeren van christenen is een heidens werk. Maar we zullen er toch mee moeten beginnen!�.

De nieuwe stelling luidt: �Het aantal gescheiden ouders groeit, ook binnen de Kerk. Door betere huwelijksvoorbereiding zou dat deels voorkomen kunnen worden.�

Stuur uw reactie naar info@inspiratiemagazine.nl of Postbus 1557, 5200 BP �s- Hertogenbosch.

Gratis cd�s voor lezers die naar Celebrate gaan

Wilt u deelnemen aan de vakantieconferentie Celebrate van 23 tot 30 juli? Dan hebben we voor u een extra reden om in te schrijven. Elke Inspiratielezer die dit jaar naar Celebrate gaat, krijgt van de organisatie namelijk een (of twee) cd�s cadeau.

Wie zich bij de infobalie op Celebrate meldt met het laatste nummer van Inspiratie Magazine kan kiezen uit de volgende cd�s (u kunt dit nummer als proefnummer aanvragen via 073-613.67.05):

- �Overspoeld� �f �Alles uit handen�, beide van The Fruits, een band die actief is op het tienerfestival 4U!

- �Verlichting� van Mark en Nanja Borst, die bijdragen aan de lofprijzing door volwassenen �n een cd van BLoved, de band die actief is bij de kinderlofprijzing.

(Dit aanbod geldt niet voor gasten die ��n dag naar Celebrate komen).

Programma

�Het is een hele kunst om een divers programma aan te bieden�, vertelt voorzitter Peter van Hoof. Het thema dit keer is �Levend Licht�. Hoe christen te zijn in deze maatschappij?

Sprekers zijn onder meer de veelgeprezen Hilde Kieboom, die een paar jaar geleden het boek �Een hart voor deze tijd, christen zijn vandaag� publiceerde. Father Gerard Kelly, verbonden met de Sion Community voor evangelisatie in Engeland. Hij spreekt heel nuchter over de taak van katholieken om zout en licht te zijn.

Andere inspirerende sprekers: Mattheus van der Steen, Dave Payne, Jan Piet de Visser en ��n van de vaste hoogtepunten mime-artiest Steve Murray.

Meer informatie over het programma vindt u op http://www.celebratefestival.nl/ en http://www.kcv-net.nl/

Een brochure aanvragen kan ook bij het dienstencentrum KCV: 0492-554644 of info@kcv-net.nl

Celebrate 2010 wordt gehouden van 23 tot 30 juli 2010 in Stadskanaal, vakantiepark Pagedal.

Tegelijk met tienerfestival 4U! � � 145,- geheel verzorgd.

Prijsindicatie: Volwassenen �250,-; kinderen � 150,- (verzorging niet inbegrepen). Wie gebruikmaakt van de camping is goedkoper uit. De prijzen zijn afhankelijk van het soort accommodatie dat wordt geboekt, zie hiervoor de brochure of de website. Prijs voor daggasten is � 30,- (eerste dag � 10,- korting), kinderen betalen resp. �10,- (� 5,-).

Switchfoot zingt tegen de storm in...

Op zoek naar een nieuwe cd met muziek van nu, waar je ook op geloofsniveau door ge�nspireerd kan raken? Er is momenteel een keur aan christelijke talenten die topmuziek produceren. Amerika loopt voorop, onder meer met ��n van de beste rockbands van dit moment: Switchfoot. Deze band verovert ook de harten van het Nederlandse publiek met het album �Hello Hurricane� en een concert in het Amsterdamse �de Melkweg�, 10 juni aanstaande.

Switchfoot is de band van de Californische broers Jon en Tim Foreman. Samen met hun vriend Chad Butler op drums spelen ze sinds 1996 eigen muziek. Zanger Jon: �Veel van wat we in het begin deden was akoestisch: we grepen iedere kans aan om te spelen. Muziek maken was onze passie.

Momenteel toert de band door Canada om het nieuwe album te promoten. Begin deze zomer komt de Switchfootkaravaan naar Europa, om ook hier mensen te bereiken met hun intelligente rock, onder meer in Amsterdam. �Chad is trouwens nog geboren in Amsterdam. Tim en ik zijn echte Californi�rs�, vertelt Jon.

�Tijdens ons opgroeien hadden Tim en ik verschillende bandjes. Het was voor ons heel vanzelfsprekend bezig te zijn met de muziek waar we van hielden,� blikt Foreman terug. De muziek die hem destijds inspireerde valt onder de brede noemer van rock: �Gitaarmuziek is ongelooflijk expressief. Behalve de hardrock van Led Zeppelin luisterde ik ook naar de Beatles, the Police, Pavement en Radiohead. Maar ook plaatselijke bandjes vond ik te gek.�

In het Californische San Di�go is surfen a-way-of-life. �Chad leerden we kennen door het surfen. En daar komt ook de naam van de band vandaan. Switchfoot is een surfterm voor je andere voet voorzetten.�

Opwindende stap
De liefde en het enthousiasme voor hun muziek werd opgepikt door Charlie Peacock van Re:Think records. �Hij vloog naar Di�go om ons te horen spelen en te ontmoeten. We waren erg jong en erg groen, hadden eigenlijk geen idee wat we aan het doen waren, maar we kregen een contract en een paar maanden later namen we �legend of Chin� op, ons eerste album� zegt Jon grijnzend. �Toch stapten we na enkele albums over naar een �major� label: Columbia. We hadden namelijk het gevoel dat onze songs groter waren dan het platform dat we ervoor kregen via Re:Think. Wij wilden de wereld veroveren.�

De band werd uitgebreid met twee nieuwe leden: keyboardspeler Jerome Fontamillas en gitarist Drew Shirley. �Geweldige muzikanten en fantastische mensen,� zegt Jon: �die we echt nodig hadden als we de diepte, de complexiteit en de kleur van de albums live wilden herscheppen. Want dat zijn we toch het allereerst en het allermeest: een live-band.�

Het je blijven ontwikkelen als band en als mens vindt Jon essentieel. Hij noemt het een organisch groeiproces, van album naar album, dat gelijk opgaat met de metamorfose die hij ondergaat als individu. �Die doorgaande verandering en vernieuwing houdt de muziek fris.� Deze avontuurlijke houding zie je terug in de manier waarop Switchfoot gebruiktmaakt van de nieuwe media. Er is een eigen My Space-site, een Switchfoot-You tube kanaal waarop geregeld nieuwe episodes van Switchfoot-tv verschijnen en natuurlijk een eigen website. Allemaal manieren om publiek te bereiken en hun muziek bekendheid te geven. Want het laatste album �Hello Hurricane� is niet verschenen bij Columbia, maar weer op een eigen label. �De nieuwe media zijn voor ons nieuwe mogelijkheden contact te maken met ons publiek, om het voortgaande verhaal van onze songs verder te vertellen��, filosofeert Jon.

U2
Net als U2 bestaat Switchfoot uit christenen. Toch heeft de band, meer dan U2, een specifiek christelijk imago. Maakt dat het lastig om door te breken naar het mainstream publiek? �Muziek wordt altijd verkocht onder een bepaalde noemer,� reageert Jon opverend. �Niettemin is mijn geloof veel groter dan iets dat past in een drie minuten durende popsong. Als pogende gelovige ben ik vereerd om met Christus�naam te worden geassocieerd. Maar het christendom is geen genre� het is een geloof�. Uit het raam turend zegt hij: �Ik bepaal niet in welke hokjes mensen mijn muziek stoppen, maar hun hokjes bepalen ook niet wie ik ben!�

Dat Jon niet in een hokje past, is te merken aan zijn soloproject: vier cd�s met als titel de namen van de vier seizoenen. Ze verschenen in 2008. Eigenzinnige, persoonlijke en akoestische nummers, waarin Jon zijn zwakheden en angsten onder ogen komt. Steeds op een authentieke, christelijke manier zijn weg zoekend met de grote vragen van het leven. �Al mijn songs zijn persoonlijk: ze verwoorden mijn eigen gevecht met het donker en het licht; de schoonheid en de tragedie; de pijn en de vreugde van het bestaan. Muzikaal heb ik me laten inspireren door de �vertellingen� van Johnny Cash, Bob Dylan, Walt Whitman en Hank Williams�.

Maar waarom heeft hij deze nummers solo opgenomen en niet met Switchfoot? Jon: �Een schilderij roept ook een ander gevoel op als je het in een andere kamer hangt. Zo is dat ook met een song: het moet passend ingelijst worden. De instrumentatie en de tekst onthullen samen de betekenis van een song. Deze songs hadden een andere omlijsting nodig. Switchfoot is een megafoon: deze songs moesten gefluisterd worden��

In ��n van die nummers op zijn soloproject, �Instead of a show�, is Jon kritisch op hoe christenen leven. Is het allemaal niet teveel buitenkant, vraagt hij zich af. �Maar ik wijs niet naar een bepaald individu. Het gaat net zo goed over mijzelf. John Perkins (waar ook een nummer op het nieuwe Switchfootalbum naar vernoemd is) heeft gezegd dat veel kerken niets anders doen dan de gerechtigheid uitbesteden. De Kerk, en ikzelf dus ook, leeft vaak niet echt naar het Evangelie van Jezus. Christus was er toch ook, en misschien wel allereerst, voor de armen, de gebrokenen en de hongerigen?�

Even is het stil. En dan zegt Jon: �En toch heb ik de Kerk, mijzelf incluis, nog lang niet opgegeven� Neem de Rooms-Katholieke Kerk. Deze is, net als het christendom als geheel, gevuld met lijdende mensen. Gebroken, bange, proberende, hopende mensen. Mensen met littekens, maar allemaal zoeken ze God. Zo bevat de katholieke Kerk naast schoonheid ook verschrikkingen. Ze omvat goede en slechte beslissingen��. Scherp: �Ik wil het beeld van God niet schilderen met alle fouten die mensen maken, ook niet als ik daar zelf onder heb geleden. Zelfs mensen van goede wil kunnen vreselijke fouten begaan� En toch hoop en geloof ik met heel mijn hart.�

Ruwe diamant
Met �Hello Hurricane� heeft Switchfoot een ruwe diamant in handen. De songs zijn vaak opgebouwd rond gitaar-riffs. Ze lijken een minder definitieve vorm te hebben dan de songs op het eerdere �Oh Gravity�. Alsof ze spontaan zijn ontstaan en tijdens dat proces zijn opgenomen. �Aan Hello Hurricane� hebben we langer en harder gewerkt dan aan welk ander album ook. Dolly Parton zei ooit: Het kost veel geld om goedkoop te lijken. Zo hebben wij veel tijd gestopt in ervoor te zorgen dat onze muziek niet bestudeerd klinkt.�

�Hello Hurricane� is een album dat tegen de wind van de storm in schreeuwt. We hebben letterlijk en figuurlijk geen controle over de stormen die over ons leven razen. Toch kiezen we ons eigen lied dat we tegen die stormen in brullen. De foto op de cover is gemaakt aan de East Coast door mijn vriend Andy Barron, als de kust zich klaarmaakt voor het vallen van de nacht en voor regen. Mijn plannen kunnen mislopen, datgene waar ik op bouw kan me plotseling worden afgenomen, chaos kan zelfs mijn beste bedoelingen verstoren, maar mijn liefde zal nooit het zwijgen opgelegd worden.�

Door: Ton Kruse

Vijf tips voor alleenstaande ouders

Edith Schouten geeft alleenstaande ouders de volgende vijf tips:

1. Doorleef de rouw na verlies of scheiding, laat de pijn toe. Rouwen voorkomt dat leven overleven wordt. Rouwen is: je hele leven, verleden, heden en toekomst leren bekijken vanuit de nieuwe situatie. Dus niet ontvluchten, maar toelaten. Ieder heeft zijn eigen manier, maar onmisbaar is: praten met God. Hij is een schuilplaats en bepaalt de maat van je verhaal. Lees Psalm 62 vers 6 t/m 9 maar eens. Men zegt wel dat rouw nooit overgaat maar dat is niet waar. Wie rouwen niet ontvlucht door afleidende zaken of snel een nieuwe partner, zal merken dat gemis en herinneringen blijven maar de angel in het verdriet na verloop van jaren wegslijt.

2. In de bijbel staat een verhaal van Hagar (Genesis 16 vers 1 t/m 15). Ze is boos weggelopen uit een onmogelijke situatie en zit zwanger en hopeloos in de woestijn. God helpt haar niet automatisch maar stelt haar de vraag:�Hagar, slavin van Sara�, waar kom je vandaan en waar ga je heen?� En Hagar antwoordt: �Ik ben op de vlucht voor mijn meesteres.� Zo, het hoge woord is eruit en dan kan de Heer troosten. Hij geeft haar komende zoon een naam: Isma�l, wat betekent: God luistert naar je. Ze mag dus bij de opvoeding op hulp rekenen van niemand minder dan God zelf. Als Hij ons helpt verandert er soms niets, maar waar angst was komt moed, waar wanhoop was komt hoop en waar moedeloosheid was komen leuke plannen - dus verandert alles toch!

3. Aanvaard je positie en taak als ouder alleen. Aanvaarden is een beslissing en werkt anders uit dan gelaten de situatie over je heen laten komen omdat het nou eenmaal zo is. Aanvaarden vraagt herhaling omdat een diep verzet tegen dit �tweedehands leven� soms weer de kop opsteekt. Hagar zit in Genesis 21 vers 8-21 weer in de woestijn, zonder water. Bidden doet ze niet, waarschijnlijk uit protest tegen haar situatie, maar haar bijna stervende kind bidt wel! En God gebiedt haar op te staan en zich opnieuw toe te wijden aan haar moedertaak. En pas als ze gehoorzaam overeind komt, d�n ziet ze water!

4. Kinderen die opgroeien in een eenoudergezin hoeven geen meewarige behandeling te ondergaan alsof ze een achterstand in hun leven hebben, die je als opvoeder steeds maar zou moeten compenseren. Lees Klaagliederen 3 vers 27: �Het is goed voor de man als hij een juk in zijn jeugd draagt�. Niet leuk, zo�n juk, zo�n gemis, zo�n nare ervaring, en ook niet iets om naar te streven natuurlijk. Maar het kind kan er wel een mens met een zacht hart van worden.

5. Probeer geen vader en moeder tegelijk te zijn want dat maakt, ondanks de goede bedoeling, krampachtig. Vaders zijn meestal wat minder gevoelsgericht, besluitvaardiger, meer in staat tot overleg en delegeren, hebben makkelijker gezag. Moeders die proberen te vaderen lopen kans zichzelf te forceren, buiten hun moedercapaciteiten niet genoeg uit vice versa. Het beetje wat je hebt: alleen maar vader of moeder zijn, een gekneusd mens zijn, wordt in Gods hand genoeg. Dat te weten en vervolgens ook te ervaren, voorkomt het denken dat jij ervoor moet zorgen �genoeg� te zijn voor je kind.

Door: Bibi Schobbers

�Gescheiden of niet, je bent altijd welkom in de Kerk�

In Nederland leven zo�n vierhondervijftigduizend alleenstaande ouders. Echtscheiding is de belangrijkste reden voor het alleen zijn en meer dan driekwart is alleenstaande moeder. Ook binnen de kerken neemt het aantal alleenstaande ouders toe. Hebben kerk en geloof hun iets te bieden?

�Langzaamaan leer je je leven weer oppakken: wie ben je, hoe ben je� Je verliest per slot een stuk van je identiteit.� Aan het woord is Edith Schouten, auteur van het boek �Als ouder alleen�. Zelf verloor ze zo�n vijfentwintig jaar geleden haar man terwijl ze samen zes kinderen hadden. In haar boek legt ze de nadruk op het (blijven) opvoeden van de kinderen, op het (blijven) bieden van een thuis, ook wanneer de pijn groot is. Hiermee slaat ze een brug tussen ouders die door een scheiding alleenstaand zijn geworden en ouders die hun partner aan de dood verloren. Boosheid, verdriet, eenzaamheid en schuldgevoelens spelen in beide situaties een grote rol. Hoe dan toch door functioneren, hoe dan toch de eigen identiteit (her-)vinden: dat is de hamvraag.

Toch is er in de praktijk wel degelijk enig verschil tussen gescheidenen en weduwen en weduwnaars. Specifiek de scheiding ligt gevoelig in de Kerk, want wat te doen met Jezus� uitspraak in het evangelie volgens Matte�s: �Wat God verbonden heeft, zal de mens niet scheiden�.

Altijd welkom
�Gescheiden of niet, je bent altijd welkom in de Kerk!� benadrukt Brechje Loenen, verantwoordelijk voor de afdeling Huwelijk en Gezin in bisdom Den Bosch. Ze organiseert een cursus huwelijk- en gezinspastoraat voor mensen die actief zijn in de parochie. Een van de onderwerpen is �alleenstaande ouders ontvangen in de parochie�. Zelf is Brechje kind van gescheiden ouders en opgevoed door haar alleenstaande moeder die weekends voor deze doelgroep organiseerde. Brechje was daar soms bij. �Wat me vooral bijstaat is de grote ellende waarin mensen terecht zijn gekomen: er is vaak armoe; de kinderen worden, bij scheidingen, een machtsmiddel; en dan zijn er de kraters van verdriet��

Dat de Kerk meer kan betekenen voor mensen in deze heikele situatie geeft ze ruiterlijk toe. �Het klopt dat er niet veel is voor deze groep. Dat komt mede doordat we afhankelijk zijn van vrijwilligers, en het is niet makkelijk mensen te vinden die hierover kunnen praten zonder door hun emoties overmand te raken.� Toch is het bisdom Den Bosch nu actief bezig in twaalf parochies te investeren wat het pastoraat betreft, ��k gericht op ouders die er alleen voor staan.

Ook bestaan er veel misverstanden over echtscheiding en de katholieke Kerk. Brechje: �Er wordt nogal ongenuanceerd over gedacht, waardoor juist gescheidenen vaak niet meer naar de Kerk durven te komen, terwijl ze de troost en genezing van Christus zo hard nodig hebben!�

Vallende musjes
Ook Edith Schouten vond destijds weinig opvang in haar kerk. Komend van een gereformeerde achtergrond kwam ze een aanvankelijke geloofscrisis te boven door nota bene een roman, waarin de musjes uit hoofdstuk 10 van Matte�s worden aangehaald: �En niet een van deze zal op de aarde vallen zonder uw Vader. (.) Vreest dan ook niet, gij gaat vele musjes te boven.� �Op mijn werkkamer hangen tegenwoordig verschillende schilderijen van musjes,� lacht de schrijfster, die nog altijd lezingen geeft over het thema en juist weer een boek over rouw heeft gepubliceerd.

Ze waarschuwt voor het blijven hangen in verdriet, dan wel het ervoor willen wegvluchten. �God is niet de auteur van het kwaad. Je kunt dan ook beter niet tegenstribbelen � dat ravijn moet je toch in, maar doe het dan met God.� In �Als ouder alleen� noemt ze zichzelf en iedereen die zich aangesproken voelt een �ouder naast God�. Ze schrijft: God betrekken in je totale spectrum van gevoelens helpt je bij de opvoeding van je kinderen. Het kan het verschil maken tussen een ruzie en simpelweg op je strepen blijven staan. �Maar je moet niet gaan zitten wachten. Vertel het Hem zelf, nodig Hem uit in je geestelijk huis, ook al is het er een rommel. God is niet onverschillig maar wil je troosten.� En dan haalt ze Genesis 21:17-20 aan: �Nota bene Hagar, weggestuurd door Abraham, is de eerste vrouw in de bijbel die persoonlijk door God wordt aangesproken. Ze moet z�lf zeggen wat haar dwars zit. Als ze dan eenmaal haar hart gelucht heeft, zegt Hij haar op te staan. Let wel, ze moet eerst opstaan, dus eerst haar taak aanvaarden. En pas als zich aan Hem heeft overgegeven laat Hij haar de bron zien waaruit zij haar kind kan laten drinken. Juist die overgave geeft vrede op een heel diep niveau.�

Fietsen op een hometrainer
De mens wordt, wat hij ook gedaan heeft, liefgehad door God, schrijft Edith Schouten. Dus je zorgen maken heeft geen zin. Het is als het fietsen op een hometrainer: je wordt er heel moe van, maar je komt er nergens mee. Zorgen v��r jezelf, je gezin daarentegen is als fietsen op een echte fiets: ook hiervan word je moe, maar je komt er ook ergens mee. �Wil je een thuis cre�ren voor je kinderen, nodig dan eerst God uit in elke kamer. Ik deed dat soms letterlijk. En een van mijn kinderen kwam ooit thuis nadat ik dat gedaan had en vroeg spontaan: �Mama, wat heb je gedaan dat het zo gezellig is hier?�

�Ik ben opgevoed door een alleenstaande moeder,� vertelt Brechje Loenen. En ja, het is niet makkelijk te aanvaarden dat je vader er niet meer is. Maar toch vormden we een gezin met ons tweetjes, en zo denk ik met liefde terug aan mijn jeugd.�

Door: Bibi Schobbers.

Kijk voor meer informatie op www.katholiekgezin.nlof www.huwelijkengezin.nl, voor onder meer een interview met kardinaal Danneels over alleenstaande ouders in de Kerk. �Als ouder alleen� (Kok, ISBN 90 435 1287 7) van Edith Schouten is niet langer in druk. Wel kunt u het vinden op www.boekwinkeltjes.nl

Wat zegt de Katholieke Kerk over echtscheiding?
De RK Kerk volgt wat Jezus zegt in het Evangelie: �Wat God derhalve heeft verbonden, mag een mens niet scheiden� (Matte�s 19, 4-6). Daarmee verdedigt Hij het huwelijk, waarin we geroepen zijn onszelf volledig aan de ander te geven, ��k als dat lijden vraagt.

Maar� de Kerk k�n tot de conclusie komen dat er eigenlijk nooit een echt huwelijk is gesloten. Dat noemen we een �nietigverklaring�. Dat kan bijvoorbeeld als de man en/of vrouw in wezen niet echt vrij waren op het moment van huwelijkssluiting. Bij het officialaat van de diverse bisdommen kan dat onderzocht worden. In geval van nietigverklaring kan men opnieuw trouwen.

Het kan ook zijn dat het huwelijk w�l echt in vrijheid en volgens de juiste criteria is gesloten en dat het dus �geldig� is. Man en vrouw hebben zich definitief ten opzichte van elkaar ge�ngageerd. Als dan ��n van de partners zijn of haar woord breekt, is dat heel pijnlijk en moeilijk, dat beseft de Kerk. In het geval dat het onmogelijk is geworden nog samen te leven in ��n huis, dan nog blijft het huwelijk bestaan. Immers het woord is gegeven voor altijd en kan niet ongedaan worden gemaakt. Anders zou het wezen van het huwelijk, als definitief engagement van man en vrouw aan elkaar, worden miskend en ontkracht. Dat is de reden dat een tweede huwelijk niet kan worden gesloten als het eerste nog bestaat.

Een ieder die trouw blijft aan zijn gedane belofte, ook als de ander het niet was, kan met een gerust hart ter communie gaan.

Zomeractie Inspiratie Magazine!

Tijdelijk cadeau voor nieuwe lezers:

Vrolijke oranje citybag met picknickuitrusting voor vier personen �n koelvak.

Reageer direct en profiteer van onze speciale zomeractie.

Wordt voor � 23,50 per jaar vaste lezer en ontvang de citybag gratis!

Of geef Inspiratie Magazine een jaar lang cadeau voor � 23,50 en ontvang de citybag gratis!

Bel 073 - 613.67.05 of mail: info@inspiratiemagazine.nl

Kijken naar mogelijkheden, niet naar beperkingen

De familie De Gryse-Kin is lovend over de scoutsgroep Akabe Toetertoe uit Terhagen, een deelgemeente van Rumst in Belgi�. �Onze 21-jarige zoon Maarten heeft het syndroom van Down en is al sinds zijn zesde bij de groep. Die doet alles wat een echte scoutinggroep doet maar dan voor kinderen en jonge mensen met een beperking. Ze halen alles uit hen wat erin zit. Fantastisch!� Daarom krijgt scoutsgroep Akabe de Inspiratie Trofee.

De leiding van scoutsgroep Akabe (Anders KAn BEst) uit Terhagen werkt zich de ziel uit het lijf om het kinderen met een beperking naar de zin te maken. Om de andere zondag komen zowat veertig kinderen en jongeren van zes tot 21 jaar die niet terechtkunnen bij een gewone scoutsgroep samen bij Akabe. De leiders zijn stuk voor stuk jonge vrijwilligers met een groot engagement en veel enthousiasme die het belangrijk vinden om kinderen die anders zijn ontspanning, vertrouwen en een sociaal netwerk te bieden. Die inzet wordt sterk gewaardeerd. Niet alleen door de jongeren en hun ouders, maar ook door de maatschappij. Zo won de groep eind 2009 De Pluim: een prijs van de Koning Boudewijnstichting en tien regionale tv-zenders om belangeloze inzet te bekronen.

Bonte groep
Akabe is een bonte groep. Kinderen met het syndroom van Down, jongeren in een rolstoel, jonge kinderen met gedragsstoornissen, jongeren met autisme, kinderen waar helemaal niets mis mee is: allemaal zijn ze hier welkom. �We kijken zo weinig mogelijk naar de handicap. Dat wordt al veel te veel gedaan�, zegt leider Thomas Van der Berge (25). �We delen de kinderen in zoals een gewone scoutsgroep, dus per leeftijd. Bij de oudste kinderen letten we ook op interesses en karakters omdat we willen dat iedereen zich amuseert. Ook de ouders moeten zich veilig voelen in de groep. Ze staan hun zoon of dochter aan wie ze extra zorg besteden een dag af. Dat is niet altijd gemakkelijk voor hen. Communicatie met de ouders is heel belangrijk.�

De thema�s van Akabe Toetertoe zijn vergelijkbaar met die van een gewone scoutsgroep: een speurtocht, een piratendag, een stadsspel in Antwerpen, een kunstenaarsdag� �We zijn een scoutsgroep en dat laten we duidelijk in onze werking aan bod komen. We genieten van het openluchtleven, slapen in tenten, zingen rond het kampvuur en gaan uitdagingen niet uit de weg. Jaarlijks gaan we op groepsweekend, en enkele takken gaan op districtsweekend en takweekend. Het kamp is elk jaar het hoogtepunt van ons scoutsjaar�, klinkt het.

�Op kamp gaan is echt fantastisch�, zegt Kevin. �We doen dan zoals alle andere scouts. We eten uit gamellen, spelen ��n tegen allen en slapen in een tent. Volgende zomer krijg ik zelfs een totem. Ik ben benieuwd wat dat wordt.�

Zin geven
�We proberen de jongeren zoveel mogelijk een uitdaging te geven�, zegt leider Thomas. �We houden het niet bij het klassieke �schipper mag ik overvaren�-spel maar gaan bijvoorbeeld schaatsen of organiseren een vlottentocht. We vragen ons niet af of die jongeren dat wel kunnen, maar doen het gewoon. Mits een goede voorbereiding lukt veel. Er kan veel meer dan we voor mogelijk houden.� Aandacht voor de eigenheid van elke jongere is hierbij cruciaal. �Na een tijdje weet je hoe je de jongeren moet aanpakken. Als je lang met iemand optrekt zie je hen openbloeien. Zo hebben we iemand die nooit had gesproken horen praten op kamp. Dat doet je wel iets.�

Leiding geven aan een Akabe-groep geeft veel voldoening, zegt Thomas. �Je krijgt van die kinderen ongelooflijk veel terug. Na een dag zijn we helemaal kapot. Het vraagt veel meer van je dan leiding geven aan een gewone scoutsgroep. Ik heb zes jaar leiding gegeven in een gewone scoutsgroep. Dat was wekelijks maar het gaf niet zo veel voldoening als tweewekelijks scouting voor jongeren met een beperking. Ze laten zo hard zien dat ze iets tof vinden en appreci�ren dat wij allerlei activiteiten in elkaar steken.�

Als de jongeren 21 worden vallen ze soms in een zwart gat. Daarom loopt er nu een proefproject. Leden die de maximumleeftijd van 21 jaar hebben bereikt en niet genoeg krijgen van Akabe, mogen -onder bepaalde voorwaarden- de leiding bijstaan als hulpleid(st)er. Voor Maarten kan dat een oplossing zijn.

Mama Hilde: �Maarten is lid sinds zijn zesde en heeft al aan veel activiteiten meegedaan. Ook de jamboree, de internationale ontmoetingsdag voor scouts. Andere kinderen die op jamboree gaan verkopen allerlei zaken. Voor onze kinderen ligt dat heel moeilijk. Daarom organiseren we een spaghettislag, eten met de opbrengst voor het goede doel. Dat is een groot succes. We doen het ten voordele van Akabe. Zo kunnen ze de lening voor hun nieuwe lokalen makkelijker afbetalen en is er ruimte voor extra�s. Onze kinderen vragen meer accommodatie dan anderen en dus is bijvoorbeeld een goed kampterrein vinden moeilijker (lees: duurder). Wij dragen ons steentje bij. Akabe doet uit principe geen beroep op de ouders. Wij hebben zelf het initiatief genomen. Zo kunnen we eindelijk iets terugdoen.�

Door: Katleen Van Landschoot

Andries Knevel over katholieken en kennis, passie en Pasen

Protestanten vreten ze: boeken van hedendaagse theologen die aantonen dat het christelijke geloof sterke papieren heeft. Maar lezen katholieken ze ook? Andries Knevel vraagt het zich af in een openhartig interview naar aanleiding van zijn eigen boek �Is het waar?� Dit verscheen vorig jaar en bevat behalve persoonlijke dagboekfragmenten een aantal argumenten dat de historische betrouwbaarheid van de Opstanding onderschrijft. �De Heer is waarlijk opgestaan�, betoogt Knevel.

EO-presentator Andries Knevel is een optimistisch mens. Hij vindt dat christenen in een hoopvolle tijd leven. Hij signaleert openheid voor het geloof en vanuit met name Amerika en Engeland laat een nieuwe lichting theologen van zich horen, die steeds weer benadrukt dat het christendom onder meer historisch gezien sterke papieren heeft.

�Toen ik in de jaren zeventig theologie studeerde, was de tijdgeest heel anders. De secularisatie sloeg volop toe en er werd van uitgegaan dat het binnen enkele decennia afgelopen zou zijn met het geloof. Maar de trend is omgebogen, ook onder theologen. Nu ziet iedereen dat het geloof niet weg gaat. Orthodoxe theologen van nu, vooral Amerikaanse en Engelse, gaan het winnen van de vrijzinnige, omdat ze met betere argumenten komen.�

Knevel pakt ter illustratie zo een aantal boeken van recente data uit de kast van theologen en schrijvers die aantonen dat de Bijbel betrouwbaar is. �In protestantse kring worden deze boeken gevreten, ze worden keer op keer herdrukt.�

Katholieke hemel
Of de katholieken ook zo hongerig zijn naar rationele argumenten voor hun geloof, betwijfelt de EO-presentator. �Ik vraag me wel eens af wat de katholieke Kerk in Nederland doet aan kennisopbouw. Als ik naar de protestantse kant kijk, zie ik bijvoorbeeld veel studentenverenigingen waar jonge christenen elkaar aanscherpen en steunen in het geloof. Doen katholieke studenten dat ook?�

In je eentje het geloof volhouden in een studentenwereld, maar ook daarbuiten, is ontzettend moeilijk. Er komen in onze tijd zoveel vragen op ons af, hoe bereid je je daar op voor? Ik spreek regelmatig voor groepen jongeren, juist over dit onderwerp: welke argumenten heb je als je als gelovige het gesprek aangaat met andersdenkenden. Het is voor het eerst dat ik ook ben uitgenodigd in een katholieke parochie om hierover te spreken.�

Er gloort dus hoop aan de katholieke hemel, maar de vraag die Andries Knevel stelt, is zeker relevant: kennen we de boeken en argumenten die ons kunnen bevestigen en sterken in ons geloof? De protestantse presentator laat het antwoord in het midden, maar heeft wel een advies: �ik raad katholieken dergelijke boeken aan. Om vast gefundeerd te zijn in je geloof, om kritische vragen aan te kunnen, niet alleen uit de cultuur, maar ook vanuit je eigen hart is het goed om te weten wat en waarom je gelooft.�

Pasen
En nu terug naar Pasen. Het is een goed gebruik elkaar met dit feest de hand te schudden met de woorden: �De Heer is waarlijk opgestaan�. Deze woorden koos Andries Knevel vorig jaar als kop boven een artikel van zijn hand in de Volkskrant, maar dan zonder aanhalingstekens. Hij vertelt de lezers van die krant waarom miljoenen christenen wereldwijd de opstanding nog steeds zien als een historisch feit en daarmee als een kerngebeurtenis in de ontstaansgeschiedenis van het christendom. Dit in tegenstelling dus met de opstanding als symbolische gebeurtenis, metafoor, een theologische constructie van teleurgestelde leerlingen, of een louter spirituele ervaring.

Knevel begint met te vertellen hoe hij dertig jaar geleden in een gesprek met de grote Joodse geleerde Pinchas Lapide op het spoor van zijn argumentatie werd gezet. �Lapide vertelde met stelligheid dat het verhaal uit het Nieuwe Testament klopt, hoewel hij niet geloofde dat Jezus de beloofde Messias was. Zijn belangrijkste argument? Na de kruisiging van Jezus zaten de discipelen angstig bij elkaar, bang om ook de gruwelijke kruisdood te ondergaan. Een paar weken later zie je ze frank en vrij in Jeruzalem vertellen van Jezus en de opstanding, terwijl ze nog steeds hetzelfde gevaar voor eigen leven lopen. Wat is er in die tussentijd gebeurd? Iets onvoorstelbaars. Jezus stond inderdaad op uit de dood, het verhaal klopt.�

Waardeloze getuigen
Er moet zo iets ingrijpends zijn gebeurd, dat de discipelen niet anders kunnen dan de straat op gaan en het iedereen vertellen. Een volgend argument dat Knevel noemt, betreft de vrouwen die als getuigen van de Opstanding worden aangevoerd. �Het getuigenis van een vrouw was in de Joodse en Grieks-Romeinse cultuur letterlijk waardeloos. De evangelisten wisten dat ze daarmee een aanvechtbaar verhaal opschreven, maar konden niet anders omdat het kennelijk echt zo was gebeurd.� Als het verhaal achteraf was verzonnen, waren de discipelen nooit met vrouwen als eerste getuigen op de proppen gekomen, beargumenteert Knevel.

Dan is er de brief die de apostel Paulus in het jaar 55 schrijft aan christenen in de havenstad Korinthe. Hij heeft het daarin over 500 mensen die op ��n dag allemaal de opgestane Jezus hebben gezien. Die mensen waren toen nog in leven. Ze zijn oor- en ooggetuigen van de opstanding. Als het verhaal van de opstanding verzonnen was, had Paulus zich dan durven beroepen op 500 mensen bij wie je kon navragen wat er echt was gebeurd?

In zijn brief gebruikt Paulus de woorden �ontvangen en overgegeven�, een technisch rabbinale uitdrukking uit zijn tijd die aangeeft dat hij een heilige overlevering doorgaf. Die overlevering heeft hij in het jaar 38 in Jeruzalem doorgekregen nog geen vijf jaar na de dood van Jezus, dus voor er legendevorming plaatshad.

Verfraaid
Want wat ook vaak wordt gesteld is dat in de loop van de tijd na Jezus� dood daarom heen een legende ontstond. Het verhaal dat werd doorverteld werd aangevuld en verfraaid in de loop der jaren, totdat er uiteindelijk sprake was van een opstanding uit de dood. Knevel wijst dit stellig van de hand: �Al een paar jaar na het cruciale jaar 33 (waarin Jezus stierf en opstond) fungeert er een belijdenis in Jeruzalem over de opstanding, terwijl dan praktisch alle oog- en oorgetuigen nog leven. Ze hadden kunnen vertellen dat het allemaal onzin was. Paulus schrijft deze belijdenis op in de jaren vijftig, dus al heel kort na 33. Er is in zo�n korte periode nog geen sprake van legendevorming.�

�Zijn dan de vier evangelieschrijvers op een achternamiddag bij elkaar gaan zitten om het hele verhaal van Jezus te verzinnen?�, vraagt de EO-presentator de Volkskrant-lezer. �Nee, want daarvoor verschillen hun lezingen weer net te veel. Dan had er een betere eindredacteur moeten zijn. Van geen enkel boek in de oudheid zijn bovendien zoveel manuscripten bewaard als van het Nieuwe Testament, waarbij tevens de oudste handschriften extreem dicht op de originele geschriften (autographa) zitten en deze weer heel dicht op de geschiedenis die ze beschrijven. Geen tijd dus voor legendevorming of bedrog.�

Knevel noemt nog meer interessante argumenten. Ze zijn na te lezen in zijn boek en ook in de vele boeken waardoor hij zich liet inspireren. �Gelovigen die zich niet in dit soort zaken verdiepen doen zich zelf tekort�. De presentator wil daarmee ook katholieke christenen stimuleren de uitdaging van de discussie over het christelijke geloof aan te gaan. �Want�, zegt hij met een voor tv-kijkers vertrouwd gebaar: �Het is heerlijk om juist in deze tijd een gepassioneerde gelovige te zijn.�

Door: Anna Kruse.

Gratis voor 20 nieuwe lezers! Een prachtig boek van Phil Bosmans!

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van uitgeverij Lannoo verschijnt een bloemlezing met de mooiste teksten die Phil Bosmans in de afgelopen decennia heeft gepubliceerd.

Pater Bosmans publiceerde zijn eerste wereldwijde bestseller �Menslief, ik hou van jou� in 1973. Hiervan werden miljoenen exemplaren verkocht. De teksten van deze auteur zijn in ��n woord het beste te omschrijven als positief. Ze vrolijken de lezer op en zetten tegelijk aan het denken. Voor de fans van Bosmans is dit boek een must en voor degenen die hem niet kennen is dit de aangewezen manier om de schade in te halen.

Nieuwe lezer
Voor de verjaardag van Lannoo mogen wij twintig keer �Menslief, leef met je hart� weggeven aan nieuwe lezers. Wilt u vaste lezer worden van Inspiratie Magazine of wilt u iemand anders aanmelden, dan maakt u nu kans op dit prachtige, inspirerende boek. Wie snel reageert heeft de meeste kans. Bent u toch niet bij de eerste twintig, dan krijgt u in ieder geval onze mooie kaartenset cadeau.

�Menslief , leef met je hart � De mooiste vitaminen voor het hart�
Uitgeverij Lannoo, hardcover, 204 pagina�s, � 17,95

Reageer direct en ontvang dit boek gratis!

De eerste twintig nieuwe lezers die onderstaande machtiging insturen, krijgen dit prachtige boek cadeau! U kunt u zelf aanmelden als nieuwe lezer of Inspiratie Magazine een jaar lang cadeau doen. Bel: 0031 (0) 73 613 67 05

Verrijzenis

Graag wil ik gebruik maken van uw voorstel om een anonieme vraag voor te leggen, die mij reeds lang bezighoudt. Het gaat over het bidden van �de verrijzenis van het lichaam�. Daar geloof ik niet in, dus die geloofsregel sla ik over. Hoe moet ik mij dat voorstellen? In de boekbeschrijving van �Kunnen wij God zien?�, staat toevallig een schrijven van Augustinus dat deze er ook niet uitkwam. Een Inspiratielezer

Inderdaad, de verrijzenis van het lichaam behoort tot de allergrootste geheimen van het christelijk geloof. De vraag naar hoe je je de verrijzenis uit de doden moet voorstellen is daarom een belangrijke vraag waar je niet omheen kunt. Want daarmee blijf je je afvragen: wat betekent de verrijzenis, ook voor mij? Ook al ben je geneigd in het opzeggen van de geloofsbelijdenis deze �duistere geloofsregel� weg te laten, je behoefte te weten wat dit grote geheim inhoudt, is blijkbaar niet uitgeblust.

Waarop is het geloof in de verrijzenis van de doden gebaseerd? Allereerst op de unieke en onvergelijkelijke gebeurtenis van Paasmorgen: de gedode Jezus van Nazaret staat uit de doden op, Hij verrijst uit zijn graf. Heb je ooit zoiets meegemaakt? Het is zo�n groot wonder dat je wel m�et zeggen: ofwel het is niet waar en verzonnen, ofwel God is hier aan het werk.

Maar laten we eerlijk zijn: niemand van zijn leerlingen was ooggetuige van het moment van de verrijzenis. Dat kan ook niet. Want de opstanding is een gebeuren dat plaatsvindt in God door middel van zijn scheppende Geest; de verrijzenis is een verlossingsgebeurtenis die te vergelijken is met de schepping van het heelal uit het niets. Daarvan was geen mens getuige. Zelfs de soldaten die het graf van Jezus bewaakten, hebben het eigenlijke opstandingsmoment niet �gezien�. Hun ogen konden het moment van de nieuwe schepping van Jezus� onsterfelijke lichaam niet waarnemen � ze sliepen � zoals ook Adam sliep bij de schepping van zijn langverwachte partner. Maar is daarmee de verrijzenis van Jezus een bedrieglijke illusie?

Neen. Hoewel de volgelingen van Jezus � en de vrouwen als eersten � het opstandingmoment zelf niet konden �zien�, mochten ze wel de ongelofelijke vrucht van de opstanding uit de doden �zien�: ze zagen Jezus in zijn nieuwe gestalte van een verrezen persoon. Hoe? Doordat Jezus zich n� zijn verrijzenis �liet zien� en zich toonde aan zijn leerlingen. Zo openbaarde Hij zichzelf vanuit zijn nieuwe leven dat onsterfelijk was geworden. Hij maakte zijn volgelingen getuigen van zijn nieuwe, verrezen (is verheerlijkte) bestaanswijze die Hij van de Vader had ontvangen.

Daarmee zijn de Paaservaringen van de leerlingen � aangevoerd door de vrouwen en bekrachtigd door de apostelen, met Petrus voorop � de fundamenten van ons �apostolische� geloof (een andere �geloofsregel�). Heel precies gezegd: ons geloof steunt op onze aanname dat de Paaservaringen van de apostelen met de verrezen Jezus geen illusie of collectieve hallucinatie vormen, maar honderd procent betrouwbaar zijn: waarachtige Godservaringen waaraan ook wij ons mogen overgeven, waarin ook wij kunnen geloven en waarin ook wij mogen doordringen. Wij zijn immers niet minder bemind door God dan de apostelen!

Zo is de verrijzenis van Jezus uit de doden en zijn openbaring aan de leerlingen het centrum en de basis van christelijk geloof. Als Hij niet verrezen zou zijn, zou ons geloof leeg zijn, zegt de apostel Paulus. Overigens deelt ons geloof de verwachting dat alle doden ooit zullen verrijzen, met de islam en met grote delen van het jodendom. We staan als christenen dus niet alleen in die verwachting. Maar voor ons christelijk geloof is wel specifiek dat die opstanding reeds begonnen is in Jezus; Hij is de �eerste die uit de doden is opgestaan�, zegt Paulus. Alle anderen, inclusief wijzelf � zullen daarom nog volgen. Wat een fantastisch perspectief, dat Jezus ons geopend heeft met zijn Pasen! Waard om je hart �n je verstand voor te openen�.

Vader Ad