Met Inspiratie heb je tijd voor ...

Blog! Via Heilige plaatsen de wereld rond – Tibet

Hettie van der Ven Door Hettie van der Ven op 20 oktober 2017
Foto: Hettie van der Ven

Hettie van der Ven reist graag, veel en ver. Vaak kruisen haar paden Heilige plaatsen. Soms groots en imposant, soms ingetogen en haast verstopt. In drukte of in stilte, veel plekken zijn sereen en daarmee ontroerend of indrukwekkend. Hettie neemt je in woord en beeld mee op reis in haar blog over uiteenlopende Heilige plaatsen op de wereld.

Een rode zee van verbondenheid – Debatterende monniken in het Seraklooster, Tibet

Sommige beelden zijn zo indrukwekkend en verrijkend dat ze nooit meer van je netvlies gaan. Het kan om prachtige natuur gaan, maar zeker ook om ‘mooie mensen’ met een indringende oogopslag of een liefdevolle blik. Wellicht zonder elkaar te kunnen verstaan of ook maar een woord te wisselen maak je intens contact. Deze ervaring onderging ik meerdere malen in het Seraklooster in Tibet, dat ik in mijn functie als reisleider in de loop der jaren drie keer mocht bezoeken.

Het Seraklooster ligt vijf kilometer ten noorden van de belangrijkste Tibetaanse stad Lhasa en vormt samen met de nabijgelegen kloosters Ganden en Drepung de gelug, een van de vijf hoofdscholen binnen het Tibetaans Boeddhisme. Al in 1419 werd met de bouw van het klooster begonnen. ‘Se ra’ betekent witte roos in het Tibetaans: het klooster ligt tegen een heuvel aan die ooit begroeid was met deze bloemen.

In 1959 woonden er nog vijfduizend monniken in het klooster. Tijdens de Chinese invasie werd de plek zwaar verwoest. Anno nu leven er nog zo’n zeshonderd monniken.

Natuurlijk vormen de monniken een hechte en gesloten gemeenschap. Toch willen ze de veelal diepgelovige Tibetanen, maar ook nieuwsgierige toeristen een indruk geven van hun religieuze leven. Belangrijk onderdeel daarin vormt het verwerven van kennis over de Boeddhistische leer. In de vroege ochtend worden daartoe veel geschriften gelezen. Vervolgens wordt in de middag over de opgedane kennis gedebatteerd. En daar mag iedereen getuige van zijn!Stipt om drie uur lopen de monniken de ommuurde binnentuin in. Het valt me direct op hoe jong ze zijn. De honderden dieprode gewaden onder de bomen vormen een prachtig beeld. Ongeveer de helft gaat zitten, de rest blijft staan. Degenen die zitten vormen de ontvangende partij, zo leer ik. De staande monniken vuren hun meningen op hun zittende broeders af. Ik schrik aanvankelijk, want iedere stelling wordt met veel fysiek vertoon kracht bij gezet, namelijk met een ferme stap naar voren en een harde klap in de hand. Even denk ik dat ze ruzie maken, maar het tegendeel is waar. Gebroederlijk helpen ze elkaar om hun kennis en inzicht te vergroten.

Hoewel ik er geen woord van begrijp, wordt me veel duidelijk. Er wordt serieus gewerkt, maar tegelijkertijd zijn de onderlinge band en de vreugde voelbaar. Ondanks de felle uitingen straalt de rode massa tevredenheid en gemeenschapszin uit. De monniken zitten zij aan zij, dicht bij elkaar. Er is verbondenheid. De jongste monniken, kinderen nog, kunnen er hun aandacht niet altijd bij houden. Ze worden soms een beetje afgeleid door fotograferende toeristen. Regelmatig heb ik even oogcontact en af en toe valt mij een ronduit ondeugende blik ten deel.

Ik ben in een totaal andere wereld, hoog in de Himalaya. Ik maak voor even deel uit van een totaal andere cultuur en van een voor mij vreemde geloofsbeleving. Toch voel ik me welkom en zelfs voor even thuis. Het is de rust, de tevredenheid, de band met iets hogers wellicht. Het is kostbaar!

En soms, hier thuis in Brabant, wanneer ik tijd neem om wat te mijmeren, ben ik weer even in die Tibetaanse kloostertuin en maak ik weer even onderdeel uit van die ‘rode zee van verbondenheid’. Een ervaring om te koesteren.