In de hemel...
Mijn vader is heel plotseling en onverwacht overleden. Hij heeft daardoor niet het sacrament van de zieken kunnen ontvangen. Hij was een gelovig, goed mens maar toch zit ik er soms over in of dit zeg maar een soort drempel is om naar de hemel te kunnen gaan. Hoe wordt hier over gedacht in de Kerk, is dit sacrament een voorwaarde?
Catherine.
Vrees niet: het sacrament van de ziekenzalving is geen absolute voorwaarde in juridische zin om in de hemel te komen. Dat is alleen het geloof in Christus als Verlosser van zonde en dood. De diepste reden daarvoor is dat de barmhartigheid van God die ons bewezen is in de dood en verrijzenis van Jezus, altijd groter is dan het oordeel, zoals de apostel Jakobus zegt.
Op Gods Woord kun je bouwen, zeker als iemand plots komt te overlijden en er helemaal geen mogelijkheid was om de ziekenzalving te ontvangen uit de handen van een priester. Dan mag je en moet je trouwens wel vertrouwen op Gods liefdevolle Vaderhart.
Bovendien bidt de geloofsgemeenschap, waarvan de nabestaanden ook altijd op een of andere manier deel uitmaken, steeds tot God dat Hij de overledenen in zijn Koninkrijk (de hemel) binnen laat. Zo vult de Kerk aan wat er aan gebeden en sacramenten nog zou ontbreken bij het sterven van een gelovige.
De ziekenzalving is dus geen toegangsbiljet voor de hemel, zoals een kaartje voor de Efteling. Maar wat is het dan wel? Het is een waardige en bijzonder zinvolle manier om het geloof te beleven met en rond een zieke, zeker als die in de laatste dagen vóór zijn/haar sterven verkeert. Het sacrament van de ziekenzalving wordt al sinds de tijd van de apostelen toegepast en aanbevolen, juist omdat het zo krachtig is: het geeft aan wie op de drempel van het hiernamaals staan de kracht van Christus zelf. Door de zalving met gewijde olie (het liefst gepaard met het ontvangen van de heilige Communie en het ontvangen van de sacramentele vergeving in een biechtgesprek) krijgt de zieke en verzwakte gelovige de bovennatuurlijke (en soms bovenmenselijke kracht) om de stap naar het onbekende hiernamaals te doen en zich toe te vertrouwen aan de God van het leven.
Deze overgave aan God is al een wonder op zich, een grote genade. Maar daar komt vaak ook een ander wonder bij: de stervende verzoent zich met zijn afscheid van zijn dierbaren die hij moet achterlaten en er komt een diepe vrede over hem. Hoe vaak hebben de stervenden na de bediening (ziekenzalving, biecht en ziekencommunie) niet de verlossende woorden gesproken: ‘Het is goed zo’. Dat zijn woorden die in het verhaal van de schepping aan God zelf worden toegeschreven!
Zogezien is het sacrament van de ziekenzalving een uiterst belangrijk geloofsgebeuren voor een mens die op de drempel van de eeuwigheid komt te staan. En als het lukt om dit sacrament van de zalving te beleven samen met de familie en vrienden, wordt de ziekenzalving een teken van geloof, een teken van Christus’ helende en vergevende aanwezigheid in de wereld van pijn en verdriet. Het wordt een teken van de levende Kerk die gelooft in Gods liefde.
Het lijkt me dat uw overleden vader zijn hele leven in dat geloof in Gods verlossende liefde heeft geleefd. En dat is en blijft het belangrijkste ‘entreebewijs’ voor het eeuwig leven!
Ad Verest, pr.